Cinema

Lester Bangs (ik zal hem blijven aanhalen ;-) ) schreef het al: "alles kan rock 'n roll zijn: een Charles Mingus-langspeler, een boek van Mark Twain, een schilderij van Mark Rothko of desnoods Melitta-koffiefilters (dat laatste verzin ik er zelf bij).

Waarom zou ik dan film achterwege laten, nietwaar? :)



"Wat is dat toch met die vrouwen? Wanneer het geen snollen zijn - zijn ze gestoord!"

Aan het woord is Mario (Marcello Mastroianni). Mario is een eenzaat: de stad Livornio ligt hem niet echt. De rolluiken slaan er 's avonds te hard dicht, honden weigeren er met hem te spelen en bovendien is zijn hospita een barse vrouw.

Wanneer hij op een avond een meisje hoort snikken op een brug - is hij meteen verkocht. Ze raken aan de praat en het meisje (Natalia) blijkt in zijn ogen een naïeve ziel, maar net die naïviteit werkt op hem in. Natalia wandelt namelijk iedere avond naar dezelfde brug - in de hoop haar ware liefde daar te ontmoeten ("Hij heeft met me afgesproken: binnen een jaar kom ik je halen op deze brug en dan word je mijn vrouw.").

Alleen de man daagt niet op en Natalia is de wanhoop nabij. Mario bekent "een verlegen jongen te zijn" om kort daarna terloops te mompelen "deze truuc werkt altijd". "Welke truuc?", vraagt Natalia. "Oh niets", grimast Mario.

Mario besluit Natalia te helpen in haar zoektocht, werpt zich op als haar "vriend". Wanneer Natalia een brief schrijf aan haar geliefde, belooft Mario die te bezorgen. Dat doet hij niet, verscheurt hem zelfs.

"Ach, ik ken geen wroeging", besluit Mario.

Gaandeweg wint Mario Natalia voor hem. Natalia belooft hem zelfs haar liefde "maar vraagt tijd" - hindert niet voor Mario, die ondertussen in de ogen van Natalia een betere toekomst heeft gezien.

En die liefde komt, je ziet hoe ze in een sneeuwballen gevecht met elkaar spelen als vijfjarige kinderen - en je denkt als kijker: "Kijk - alles komt goed."

Maar het komt niet goed. De geliefde van Natalia duikt op (plotseling bevindt hij zich wél op de brug) en Mario verliest. Verliest heel hard.



Dit leest waarschijnlijk allemaal als een vijfcent verhaal en dat zal in het wezen ook wel zijn - alleen: dit verhaal is door Visconti gruwelijk mooi in beeld gebracht. Witte nevelslierten, zwart/wit schaduwen - iedere shot is een prachtfoto. Bovendien brengt Visconti het verhaal (van de hand van Dostojewski: "Witte Nachten") uitermate gedoseerd over op de kijker.

Er wordt al eens beweerd dat Dostojewski verantwoordelijk is voor donkere, mistroostige verhalen - maar deze verfilming uit '57 bewijst net het tegenovergestelde. Natalia behoudt op ieder moment haar ideaal - en misschien is dat keukenmeiden romantiek - maar in deze prent werkt het wel degelijk :)

hulde voor je Lynch/Twin Peaks verhaaltje.
Eigenlijk een schande, dat ik als uber Lynnch fan, Twin Peaks nog niet eens heb gezien. De serie staat nu voor €60 op Bol, dus daar moet ik maar eens verandering in brengen uiteraard, want dan kan ik eindelijk zeggen dat ik nagenoeg al zijn werk gezien heb.
Vooruitstrevendheid in film is je doel van dit topic? Dan zal ik me snel eens aan wat spul gaan wagen binnenkort.

Goed, waar te beginnen denk ik dan. De verleiding was groot om te schrijven over mn geliefde Inland Empire, maar ik doe het niet. Vooral, omdat die film meer een gevoelskwestie blijft. Mooie nachtmerrie trip, maar druk zoiets maar eens in woorden uit. Het is me weleens gelukt geloof ik, maar hiervoor moet ik me eerst weer eens in die wereld begeven.

Nee, vandaag nemen we een tripje naar het universum van Takashi Miike.
Voor fans van onconventonele, genre-overschrijdende films, een wereld die volzit met verassingen. Wel moet je beschikken over heel wat relativering en krijg je vaak heel wat over the top onzin te verwerken.
Veel van zijn films ogen vrij goedkoop (zijn dat ook vaak), maar compenseren dat met creativiteit. Waar de ene film een Japanse Western is met Samurai zwaarden en machine geweren, is de volgende film een familiekomedie met zombies, kleipoppetjes en musicalelementen.

46-Okunen no Koi AKA Big Bang Love, A Juvenile (2006)

Voor nu, kies ik dan toch zijn meest professioneel ogende film uit. Nog steeds erg Miike, maar grotendeels weg is de b-film humor en de film ziet er prachtig uit, in plaats van de low budget-feel die er vaak hangt.

De film speelt zich grotendeels af in een gevangenis met mannen. Hier merk je al, dit is anders. Alles is vaag belicht (een soort decor feel), behalve de dingen die er toe doen, cellen zijn raar opgesteld en er is veel gebruik van de kleur geel.
Die kleur geel, is net wat de film visueel zo aantrekkelijk maakt. Aangezien het wordt gebruikt als een soort herkenningspunt en filter en het in verschillende aspecten terugkomt. De Cellen, lichtinval, de uniformen van de gevangen, de regen, de (onrealistische) wasserette, zijn allemaal geel. Dit geeft een mooi, maar ook ietwat bevreemdend effect.

In essentie is de film een Whodunnit. De moord op Shiro Kazuki wordt onderzocht, met als verdachte Jun Ariyoshi. De kijker krijgt op allerlei manieren gepresenteerd, wat er gebeurd zou kunnen zijn.
Het geheel is verre van rechtlijnig verder. De presentatie van de whodunnit is eerder verwarrend, dan makkelijk, terwijl het toch gestructureerd wordt gebracht.
Dit heeft met verschillende dingen te maken. Heden en verleden lopen vaak door elkaar, in een karakterstudie die wordt geschetst tussen Jun en Shiro. Shiro is best agressief en dat komt de afwisseling ten goede. Aangezien er flarden van geweld in de film opduiken. Dit is echter zo droog, dat het eerder komisch is dan hard.

Ook word er in een bizarre wereld buiten de gevangenis een filosofisch tintje aan de film gegeven. (meer kan ik daar niet over zeggen). Dit begint al als de film start, met een achtergrondloos stuk en wat decors, gevolgd door nog wat dans. Heeft dit alles, wat met het eigenlijke verhaal te maken? Wie zal het zeggen, maar in deze setting past het.

Een unieke, harde, mooie, frisse, filosofische, verbazingwekkende film.

Afgelopen jaar werd je bijna platgelopen door mensen die het boek "Kalme Chaos" van Sandro Veronesi aanprezen. Een verkoopsucces dat het -naar mijn gevoel - niet moest hebben van een militair uitgestippelde marketingcampagne.

Het verhaal is ook tergend simpel: zakenman redt een vrouw van een gewisse verdrinkingsdood, komt thuis en vindt zijn eigen vrouw dood. Wanneer hij zijn dochtertje op haar eerste schooldag voor de poort afzet, belooft hij op haar te wachten. Een belofte die hij letterlijk neemt. Vanaf die dag brengt hij integraal zijn dagen door in het park voor de school - werkt er in zijn auto. Hij ontmoet er zijn collega's en passanten. Letterlijk een leven vanaf de zijlijn.

Misschien is de verfilming er net iets te snel gekomen. Want de film geeft me een nogal een komaan-laat-je-tranen-maar-vloeien indruk. Hoe? Wel, de soundtrack is nogal effectgericht. Zo hoor je Radiohead en Rufus Wainwright opduiken op momenten waarbij er eigenlijk geen muziek van doen is (waarom moet ik bijvoorbeeld "Pyramid Song" van Radiohead horen wanneer het hoofdpersonage in een soort emotionele shock komt? Ik bedoel maar: de kijker ziet dat toch - dat hoeft toch niet extra-extra aangedikt te worden?).

En toch, en toch zijn er van die momenten waarop de film hard binnenkomt. Dwangmatig lijstjes opdreunen ("Ik heb met de volgende vliegtuigmaatschappijen gereisd/verschillende adressen waar ik woonde ...") om de geest te verdoven en die relatie tussen dochter en vader.

Ik weet dat Nanni Moretti een acteur is die vaak wordt beticht van emotionele wansmaak. Maar ik heb het nogal hard voor die man. Waarom?
Wel, ergens halfweg deze film gelooft het hoofdpersonage dat zijn dochtertje liever haar oom ziet dan hem (= de vader).

We zien hoe de dochter druk in de weer is met allerhande turnoefeningen, de vader bevindt zich op de tribune en denkt: "Als ze naar mij kijkt voor ze springt - ziet me wél graag". Vlak voor ze springt kijkt ze en de blik van Moretti maakt eigenlijk de totale film de moeite waard :)

Die film ga ik binnenkort eens aankopen :) Bedankt voor het geweldige bericht.

Een man prikt werktuigelijk salade op zijn vork. Giet zichzelf wat bier bij in een mosterdglas. Kijkt tussen twee happen door naar zijn vrouw en mompelt binnensmonds: "Ik hou van jou.".

Zijn vrouw reageert verstoort. "Waarom zeg je dat nou? Moet je iets bekomen? Niemand zegt zulke dingen - en zeker jij niet."

De man kijkt niet op, fixeert zich op zijn vork - bromt iets onbegrijpelijks - de communicatie stokt. Hij deelt een tik uit aan zijn vrouw. Beide partijen reageren ongemakkelijk op het voorval - de vrouw streelt zijn hand.

Het is een huiselijke scène. En toch voelt het vies aan dit te bekijken.

71 Fragments of A Chronology of Chance is een prent van Michael Haneke. Een irritante film is het - omdat je als kijker geconfronteerd word met je verantwoordelijkheid ten opzichte van beelden.

"De eerste onderwerping begint in de blik" - ik weet niet exact meer wie het me ooit zei, maar het is een zin waarvan de inhoud me steeds duidelijker wordt. Eigenlijk dankzij de films van Haneke.

Hoe? Wel, beelden zijn nooit vrijblijvend. Iets zien is iets weten.

Het probleem is (gewenste) ruis.

In de film Rising Sun, een thriller uit het begin de jaren negentig - moet Sean Connery een moord zien op te lossen aan de hand van beelden van een beveiligingscamera. De beelden die de camera leverde zijn werkelijk - alleen blijkt tijdens het verdere verloop van "Rising Sun" dat de sequentie van de beelden gemanipuleerd werd. Goedkoop verwoord: de werkelijkheid is wat de (al dan niet professionele) cineast ervan maakt.

Maakt dat de kijker tot een passief wezen? Neen - want de kijker kan kiezen welke werkelijkheid hij ondersteunt. En kiezen is bewustzijn en bewustzijn is actief, dwingt tot betrokkenheid.

En ik geloof dat Haneke betrokken is. Op een niet fanatieke manier. Hij is geen idealist.

Ergens in het midden van de film spelen twee studenten een spelletje mikado.

"Het is een oefening in toeval en behendigheid" - zegt één van de twee. Een conversatie vangt aan.

"Waarvoor zullen we spelen?"

"Geen idee"

"We moeten toch voor iets spelen."

"OK - ik speel voor jouw pistool."

"Goed dan."

Aan het einde van de film zal het pistool verantwoordelijk zijn voor een moordpartij zonder ogenschijnlijke reden. Gewonnen bij een spelletje - tussen twee gewone jongens. Zomaar.

Eén van de slachtoffers is de man die zei "Ik hou van jou" tegen z'n vrouw. Als kijker denken we hem te kennen - en zien we hem hem sterven voor onze ogen. Een verklaring voor zijn dood is er niet te vinden.`

Haneke laat de film eindigen met een nieuwsreportage op televisie over het voorval. Nadat de moordpartij grondig becommentarieerd werd, gaat het journaal over naar het volgende item: Michael Jackson.

Dààr toont de betrokkenheid van Haneke zich. Hij toont een wereld die denkt voor alles een plausibele verklaring te kunnen aandragen, maar uiteindelijk vrolijkt voorbijtrekt aan de immense gruwelijkheid/geluk van het toeval.

Want wat zich niet laat verklaren, kan immers niet verkocht worden.

Jongen - jongen :D :D

't Is ook één van mijn favoriete films :) :)

Af en toe denk ik tijdens de dag spontaan aan de "I scream/you scream/We all scream!"-scène (in de gevangenis) en dan moet ik plotseling heel hard lachen binnenin :)

Die Jim Jarmusch-films, ik ben d'er gewoon gek van. Ook het moment waarop Waits tegengehouden wordt met z'n Jaguar door de politie :) :)

En inderdaad - ook ik geef geen snars om een perfecte verhaallijn. Het gaat hem om de invalshoek :)

Héél héél leuk bericht :D

Er gebeurt iets vreemd wanneer ik luister naar bijvoorbeeld "Olé" van John Coltrane. De muziek voelt aan alsof er duizend vogels in mijn onderbuik vliegen - en een immens gevoel van duizelingwekkende lichtheid overvalt me. Het doet me scherper waarnemen, maak ik me sterk.

Wil ik maar zeggen: muziek kan iets teweegbrengen in een leven. Zo ook deze film. Het eerste woord waar ik aan denk bij deze prent is: een overvloedige gemoedelijkheid. De film is er tot de nok toe mee gevuld - denk maar aan het beeld waar Dexter Gordon samen met het dochtertje van Francis over het strand wandelt. Een grappig beeld: een gigant van een man en een kleine meid, samen hand in hand - sjokkend over het strand :)

Het is ook een film over vriendschap (denk ik dan) in het kwadraat. Francis (de Franse tekenaar in "Round Midnight" die Gordon terug aan het actief musiceren krijgt) is zo'n man die vriendschap durft geven. Het type dat een hand geeft aan een held in de goot.

Tot slotte: er zijn heel wat glimlachende mensen te zien in deze film. En toch valt er geen enkel lachje van venijn te bespeuren. Altijd mooi dat :)

Ik probeer meer te posten hier en dat ga ik ook zeker nog proberen in de toekomst (geldt voor deze hele groep), maar als Usual Suspects gerecenseerd wordt, geeft het me een extra reden.

Mooie recensie, daar niet van.
Ik snap ook wel wat mensen mooi vinden aan deze film. Het verhaal steekt gewoon erg goed in elkaar.
Vanaf het begin word echter al het idee gewekt dat er 'iets' niet klopt en gaat het duidelijk naar die climax toe, in een langzaam tempo. Mooie opbouw, maar als het dan eindelijk zover is, dan is voor mij de verassing er vanaf. Ik had immers allang verwacht dat er iets niet klopte in het geheel, het was alleen nog wachten op het moment waarop het onthuld werd. De manier waarop dat gedaan word, is alsnog goed en mooi, maar de film draait voor mij duidelijk op een verassings element en door zo naar die climax toe te hinten, was het voor mij geen klap in mn gezicht.

Plot technisch leuk gedaan, maar het faalt voor mij, doordat ik aan zie komen dat er ergens een twist gaat komen.

Een man wandelt een winkel binnen, monstert een paar messen - schaft er zich één aan. Een paar ogenblikken later vermoordt hij een collega met datzelfde mes.

Niets spectaculair tot zover. Standaardverhaal voor een dertig-in-een-dozijn thriller. En toch is "Vengeance Is Mine" een ander soort film. Deze prent is gemeen, bot en bij momenten ongemakkelijk om te bekijken.

Waarom? Omdat Imamura (de regisseur van deze prent) de slachtoffers laat tegenstribbelen. Het moorden gebeurt stotterend. Niet vloeiend zoals in de standaardthriller (waar slachtoffers meestal uitgeschakeld worden met één welgemikt schot).

Onvrede gekoppeld aan een totale destructiedrang - dat zou wel eens de kern van deze film kunnen zijn. Enokizu is een mens zonder hoop. Waar hij die hoop exact kwijt speelde, weet hij waarschijnlijk zelf niet (alhoewel de - in de ogen van Enokizu - lafheid van zijn vader wel hier als motief zou kunnen functioneren).

Het lijkt alsof Enokizu de banaliteit van zijn bestaan onderstreept met zijn lach. Een harde, cynische lach van beton. In het hoofd van Enokizu zijn de luiken naar beneden. In zijn hoofd is het ijskoud.

Wanneer er uiteindelijk toch een vrouw opduikt die Enokizu ondanks àlles een kans geeft - mond dit uit in een nieuwe moordpartij. De dag nadat Enokizu op de hoogte werd gebracht van zijn op til zijnde vaderschap - wurgt hij de moeder van zijn ongeboren kind terwijl ze het middagmaal bereidt.

Eigenlijk ga je als kijker op een bepaald moment verlangen naar een lichtpunt. Dat er *niet* komt. Integendeel.

Wanneer Inokizu uiteindelijk in de gevangenis terechtkomt en zijn doodstraf afwacht, wordt hij bezocht door zijn vader. In een tierende monoloog schreeuwt hij zijn haat uit:

"Ik wou jou vermoorden!"

"Je kunt mij niet vermoorden - daarvoor haat je me te veel."

Waarop de vader zijn zoon in het gezicht spuwt. Het ultieme nulpunt. Die ene fluim hakt dieper dan welke moordpartij in "Vengeance Is Mine". De fluim van de vader richting zoon ontkent het bestaan zijn kind.

Zoals ik al eerder schreef - het komt allemaal nogal hard aan. Er is geen enkel rustpunt in deze film. Ik besef best wel dat dit een soort film is die gemaakt moest worden - maar dit is niet het soort film die je zomaar eventjes bekijkt.

Ik ben er nog steeds niet uit wat ik nu eigenlijk vind van deze film - maar ik weet wel dat ik plotseling behoefte heb aan een film van Kusturica.

Wat is geluk? Is het een vorm van bewustzijnsvernauwing of is het de balans vinden tussen wat je wilt en wat mogelijk is?

Ik ben er nog steeds niet uit. Misschien mag je het niet proberen definiëren, anders bestaat de kans dat je er te bewust van wordt. En teveel bewustzijn kweekt (soms) steriliteit.

De films van Stanley Kubrick heb ik bijvoorbeeld steeds beschouwd als toonbeelden van producten uit het brein van een hyper bewuste cineast. Binnen zijn wereld is ieder beeld zwanger van symbolen. Niets gebeurt zomaar - de kijker dient de boodschap te vatten dat de mens (meestal) gedoemd is te mislukken.

Kijk naar de aanvang van "2001: A Space Odyssey": een aap valt een soortgenoot aan - een bot vliegt door de lucht. Het tuimeling die het bot maakt door de lucht mond rechtstreeks uit in de roterende beweging van het ruimtestation. Met dat beeld lijkt Kubrick te suggeren dat (gesublimeerd) geweld de motor is van de samenleving. De aanjager van de "vooruitgang".

De lach is dan ook een niet graag geziene gast binnen het oeuvre van Stanley Kubrick. Wanneer er al gelachen wordt - is het een cynische, onderkoelde lach. Een soort laboratoriumlach die zegt: "Zie je wel, ik had het je voorspeld - de slechtheid is onherroepelijk aanwezig in de mens."

In de films van Kusturica wordt wél gelachen én er wordt hard gelachen. Ze lijken wel gemaakt op de Fellini-manier. Federico Fellini die ooit werd gevraagd tijdens het draaien van Otto è mezzo:

"Waar is je script?"

"Hier is het"

"Maar dat zijn slechts vier regels!"

"Juist - daarmee weet ik genoeg"

Waarmee we volgens mij tot de kern komen van de films van Kusturica. Ze zijn grotendeels gebaseerd op het ingrediënt fantasie. Misschien zijn de films van Kusturica wel gebaseerd op het intellect van het hart - daar waar Kubrick meer tuk is op het intellect van het hoofd (wat misschien ook een beetje van een sentimentele gedachte is, dat weet ik wel).

Er gaat geen maand voorbij of ik denk aan een film van Kusturica. Zomaar tijdens het werk of terwijl ik onderweg per auto - dan is er pats! boem! een bepaald beeld uit het universum van Emir dat de dag net iets anders inkleurt.

Het samenvatten van een Kusturica-film is net zoiets als het proberen afratelen van het woordenboek. Het lukt niet - er zijn te veel leuke momenten net zoals er te veel woorden zijn (gelukkig maar, denk ik dan).

Aangezien dit toch min of meer een wervende tekst is voor Kusturica onderneem ik toch maar een poging: varkens die knabbelen aan het koetswerk van een Trabant - douaniers die op een merkwaardige einde aan hun leven komen (zie foto) - rondwandelende (!) bomen die blijken toekomstige bruiden te bevatten - malafide Russen die proberen per boot wasmachines aan de man te brengen - you name it :)

En dan heb ik het nog niet gehad over die ene scène: een jongen en meisje duiken samen het veld in. De zon staat hoog, de bloemen zijn geel - Kusturica toont de kijkers het allemaal. De jongen en meisje zijn uit het beeld verdwenen. Je hoort enkel hun gelach. Niets goedkoop effect - gewoon geluk.

Wat is geluk? Misschien is het het bekijken van een prent van Kusturica :)

Kunnen we beelden geloven? Wat richt "de werkelijkheid" gevat in artificiële beelden uit met het hoofd van de kijker? In hoeverre bestaat de kans dat we de in beelden gevatte werkelijkheid (b.v. in het televisiejournaal of via Youtube) voor "waarheid" aanzien?

Het zijn de thema's waarover Michael Haneke zich buigt in zijn films. Wat niet meteen relaxte prenten oplevert - neen, Haneke spreekt de kijker aan, wijst hem op zijn verantwoordelijkheid. Hij laat de kijker voelen dat er achter ieder beeld misschien een andere werkelijkheid schuilt.

Want aangezien we als mensen tuk zijn om inzichten te verwerven en verbanden te leggen - hebben we nogal vaak de neiging om via een gemakkelijke weg onze inzichten te verwerven:

"Het is waar, ik heb het mijn eigen ogen gezien".

Het probleem is dat we nogal vaak neigen naar onmiddellijke behoeftebevrediging - wat betekent dat we ons tevreden stellen met de feiten zoals ze voorgesteld worden via televisie, kranten of internet. Ze stellen ons de feiten voor als een koelkast die van de productieband rolt. Stel je geen vragen - de feiten zijn de feiten - je hebt het immers zelf gezien/gelezen/gehoord.

Feiten interpreteren kost immers tijd en tijd is nu - hoewel quasi alles is geautomatiseerd en in principe véél gemakkelijker zou moeten verlopen - meer dan ooit een kostbaar goed.

Haneke's film wijzen op de potentiële gevaren van een virtuele werkelijkheid. Roepen ontiegelijk vele vragen op. En Haneke vertikt het om pasklare antwoorden te verschaffen.

Benny's Video handelt (samengevat) over een tiener (Benny dus) die godganse dagen video's bekijkt en opneemt - zijn werkelijkheid is de beeldtaal.

Bij aanvang van de film zie je hem keer op keer een video bekijken van de slachting van een varken. Hij draait de film trager en trager af - op zoek naar het exacte moment waar de dood zijn intrede vindt. Die dood is niet écht voor hem. Het is enkel een beeld.

Benny's gordijnen zijn dichtgetrokken. De straat die zich onder zijn raam bevindt, wordt gefilmd via zijn camera. Alweer - de passanten op de straat zijn niet écht - louter beeld.

Benny's wereld is ontiegelijk klein. Behalve school en ouders (die de meeste tijd nérgens te bespeuren vallen) bestaat zijn bestaan uit bezoeken aan de videotheek. Hij ontmoet er een leeftijdsgenote - tevens tuk op video's.

Hij neemt ze mee naar zijn kamer, steekt een sigaret op (waarschijnlijk omdat hij gezien heeft dat dat een stoere pose oplevert) - eet samen met haar een pizza. En vermoordt vervolgens het meisje op dezelfde manier als het varken. Met een slachtpistool. Lepelt daarna een yoghurt op.

Let wel - Haneke laat de moord niet zien. Als kijker zie je hoe de moord zich afspeelt op een televisiescherm (Benny heeft namelijk die videocamera waarmee hij alles filmt, weet je wel?).

Het oplepelen van de yoghurt - daar voel je als kijker een soort onbestemde vervreemding opborrelen. Benny vat de toedracht van zijn handeling gewoonweg niet. In zijn hoofd was die moord toch louter een poging om de video waarin het varken geslacht werd naar zijn werkelijkheid over te brengen?

Wanneer zijn vader (naar het einde van de film toe) vraagt:

"Waarom heb je 't gedaan?", antwoordt Benny met "Ik wou weten hoe het voelde."

De banaliteit van de moord is duizelingwekkend. Benny lijkt simpelweg niet te vatten dat hij een levend wezen vermoordde.

Akkoord - Haneke zet het allemaal heel scherp. Maar moeten we van tijd tot tijd niet zo'n soort schok krijgen? Kwestie dat we beseffen dat de wereld zich niet laat dwingen in soundbytes en one-liners.