Mike Oldfield

Журнал

  • Records I Own on Vinyl

    Фев 3 2010, 19:31 автор: BenRiemersma

    A
    AC/DC - Let There Be Rock
    Jan Akkerman - Jan Akkerman 3
    The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card
    The Alan Parsons Project - Eye in the Sky
    The Alan Parsons Project - Pyramid
    Alice Cooper - Billion Dollar Babies
    The Allman Brothers Band - Eat A Peach
    The Allman Brothers Band - Brothers And Sisters

    B
    Bachman-Turner Overdrive - Not Fragile
    Chuck Berry - Rock Hits
    Boston - Boston
    Boston - Don't Look Back
    Herman Brood & His Wild Romance - Cha Cha

    C
    Camel - The Snow Goose
    Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory
    Creedence Clearwater Revival - Pendulum
    Crosby, Stills & Nash - CSN
    Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu

    D
    Deep Purple - Who Do We Think We Are
    Dire Straits - Brothers In Arms
    Dire Straits - Love Over Gold
    Dire Straits - Making Movies
    Dire Straits - Dire Straits
    The Doobie Brothers - The Captain and Me
    The Doors - Strange Days
    The Doors - L.A. Woman
    The Doors - Waiting for the Sun

    E
    Eagles - On the Border
    Eagles - Hotel California
    Eagles - Desperado
    Emerson, Lake & Palmer - Trilogy
    Emerson, Lake & Palmer - Emerson, Lake & Palmer

    F
    Focus - Moving Waves
    Focus - Focus
    Focus - Hamburger Concerto
    Focus - Focus III
    Foreigner - Agent Provocateur

    G
    Genesis - Selling England By The Pound
    Genesis - Genesis
    Genesis - Nursery Cryme
    Golden Earring - No Promises... No Debts
    Golden Earring - Grab It For A Second
    Golden Earring - Moontan
    Golden Earring - Switch
    Golden Earring - To the Hilt

    J
    Janis Joplin - Pearl

    L
    Led Zeppelin - Presence

    M
    Marillion - Clutching At Straws
    Don McLean - American Pie
    Don McLean - Chain Lightning
    Steve Miller Band - Fly Like an Eagle
    The Moody Blues - A Question Of Balance
    The Moody Blues - Days Of Future Passed
    Mud - Mud Rock
    Mike Oldfield - Crises

    P
    Tom Petty & The Heartbreakers - Damn the Torpedoes
    Pink Floyd - Wish You Were Here
    Pink Floyd - Meddle
    Pink Floyd - Dark Side Of The Moon
    Pink Floyd - Atom Heart Mother
    Pink Floyd - Obscured By Clouds

    R
    Gerry Rafferty - City To City
    REO Speedwagon - Hi Infidelity
    The Rolling Stones - Undercover
    The Rolling Stones - Black And Blue
    The Rolling Stones - The Rolling Stones
    The Rolling Stones - Tattoo You
    The Rolling Stones - It's Only Rock 'N Roll
    The Rolling Stones - Aftermath (UK)
    The Rolling Stones - Between the Buttons

    S
    Santana - Abraxas
    Bob Seger & the Silver Bullet Band - Against the Wind
    Paul Simon - Graceland
    Slade - Alive!
    Snowy White - White Flames
    Bruce Springsteen - Born in the U.S.A.
    Bruce Springsteen - Born to Run
    Supertramp - Breakfast in America

    V
    Van Halen - Van Halen II
    Van Halen - Van Halen
    The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (Yellow Vinyl)

    W
    The Who - Tommy
    The Who - Who's Next

    Y
    Yes - Close to the Edge
    Yes - Fragile
    Yes - The Yes Album
    Yes - 90125
    Neil Young - Comes a Time
    Neil Young - Harvest
    Neil Young - After The Goldrush
    Neil Young & Crazy Horse - Everybody Knows This Is Nowhere

    Z
    ZZ Top - Elimanator


    A
  • Im zwölften FeierabendPodcast gastiert Celestial Aeon Project

    Янв 29 2010, 11:55 автор: tjannot

    Celestial Aeon Project ist die Arbeit des finnischen Hobbykomponisten Matti Paalanen. Er bezeichnet seinen Stil als . Zu seinen Vorbildern zählen u. a. Hans Zimmer, Vangelis, Enya und Mike Oldfield. Titelliste: СлушатьAngel's Tear - СлушатьFrozen Silence - СлушатьRainy Day - СлушатьFields Of Tenerron - СлушатьMystic River - СлушатьNew Dawn und СлушатьJester's Tear (Quellle: Jamendo).

    Der FeierabendPodcast #12 zum Download
  • Najważniejsze albumy mojego życia...

    Янв 28 2010, 2:00 автор: freeToM

    Muzyka jest niewątpliwie jednym z czynników, które nas kształtują. Utwory których słuchaliśmy w dzieciństwie mają wpływ na nasz przyszły gust muzyczny, charakter, usposobienie... Postanowiłem pozbierać do kupy wszystkie albumy, które przewinęły się w moim życiu i które, wydaję mi się, coś do niego wniosły.
    Będzie to niejako wyjaśnienie dlaczego jestem tak a nie inaczej popaprany ;]

    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    1. Various Artists - Golden Rock Ballads

    [okładkę muszę zeskanować, bo nie ma jej w sieci]

    Jedna z pierwszych płyt jaką pamiętam. Wydaję mi się, że jakbym miał od urodzenia wszczepionego plugina do last.fm, to najwięcej odtworzeń byłoby właśnie z niej ;] Ta kolekcja najwspanialszych przebojów rocka lat 60-tych i 70-tych, z pewnością miała na mnie największy wpływ.

    Najważniejsze utwory (click to play):
    - Nights in white satin
    - Angie
    - Paint it in black
    - When the blind man cries
    - Let it be
    - The childreen of the revolution
    - The Boxer
    - El conor pasa
    - Gyöngyhajú lány (Piękny tekst. Tłumaczenie: (click))

    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    2. The Songs of Distant Earth - Mike Oldfield



    Kolejna płyta, której słucham od bardzo wielu lat. Najlepszy album, jaki miałem okazję w życiu usłyszeć! 17 genialnych, różnorodnych, a zarazem doskonale nawiązujących do siebie utworów tworzących spójne arcydzieło. Arcydzieło pełne nawiązań, alegorii, które czerpie garściami motywy muzyczne z różnych kultur.
    Prawdziwe Muzyczne Stworzenie Świata!
    Świata, w którym zamieszkałem :)

    Najważniejsze utwory (click to play):
    - Let there be light
    - Magellan
    - Only time will tell
    - Prayer for the Earth + Lament for Atlantis
    - Chamber
    - Hibernaculum
    - Tubular world
    - Crystal clear
    - Ascension
    - The new beginning

    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    3. Ballads & Blues 1982-1994 - Gary Moore



    I znowu jedna z pierwszych płyt jaką pamiętam. Kiedy byłem małym dzieckiem uwielbiałem przy niej zasypiać. Spowodowało to nieodwracalne zmiany w psychice i mentalności ;]
    Najważniejsze utwory (click to play):
    - Empty rooms
    - Parisienne walkways
    - Johny boy

    ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    CDN...
  • The Man Machine: The Story of Kraftwerk (BBC Radio 2)

    Янв 18 2010, 22:43 автор: postpunknewwave



    Jarvis Cocker presents the story of a group of musicians who've influenced artists and movements as diverse as David Bowie, Coldplay, and the .

    The programme features a rare interview with Kraftwerk founding member and the only remaining original, Ralph Hutter. It also examines the part played in the "" movement by other German electronic music exponents of the 70s, such as Neu! and Tangerine Dream.

    Click here: http://bit.ly/671UaM

    Broadcast on: BBC Radio 2, 10:00pm Saturday 16th January 2010
    Duration: 60 minutes
    Available until: 11:02pm Saturday 23rd January 2010


    Depeche Mode, Joy Division, New Order, Brian Eno, Alex Paterson, Mike Oldfield,Faust, Little Boots, Lady GaGa
  • Prog Albums: Decade: 1980s

    Янв 6 2010, 13:40 автор: Mark_H

    When rating prog albums I try to do so in a historical context, that is how an album compares against the entire body of prog. This means that the best album for any given year, which most people would rate with top marks may not receive the same rating in my charts as only the best albums of all time should get the highest ratings... This chart does not include compilations or live albums.

    My Ratings:
    Note: I vote on a bell curve, anything above 5 is really good, anything much below 5 really isn't :D
    9-10 - Masterpiece
    8 - Essential - must buy
    7 - Superb - buy
    6 - Excellent - recommended
    5 - Average
    4 - Mediocre
    3 - Poor (or not my thing) - fans only
    2 - Rubbish (or really not my thing) - completists only
    1 - Run screaming from the room!

    1. (=) Peter Gabriel - So (1986) - 7.60
    2. (=) Marillion - Fugazi (1984) - 7.56
    3. (=) Netherworld - Netherworld (1981) - 7.45
    4. (=) Bacamarte - Depois do Fim (1983) - 7.35
    5. (=) Yes - Drama (1980) - 7.26
    6. (=) Peter Gabriel - Peter Gabriel (Melt) (1980) - 7.23
    7. (=) Yes - 90125 (1983) - 7.17
    8. (=) Marillion - Script For A Jester's Tear (1983) - 7.06
    9. (=) Univers Zero - Uzed (1984) - 7.02
    10. (=) Peter Hammill - A Black Box (1980) - 6.97

    11. (new) Zamla Mammaz Manna - Familjesprickor (1980) - 6.83
    12. (-1) Yes - Yesshows (1980) - 6.57
    13. (-1) Peter Gabriel - Peter Gabriel (Security) (1982) - 6.48
    14. (-1) Eloy - Planets (1981) - 6.18
    15. (-1) Roger Waters - Radio K.A.O.S (1987) - 6.08
    16. (-1) Rush - Moving Pictures (1981) - 6.01
    17. (-1) Roger Waters - The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984) - 6.00
    18. (-1) Yezda Urfa - Sacred Baboon (1989) - 5.92
    19. (-1) Eloy - Ra (1988) - 5.76
    20. (-1) Yes - Big Generator (1987) - 5.70

    21. (-1) Marillion - Misplaced Childhood (1985) - 5.53
    22. (-1) Genesis - Invisible Touch (1986) - 5.42
    23. (-1) Jon & Vangelis - The Friends of Mr. Cairo (1981) - 5.25
    24. (-1) Marillion - Clutching At Straws (1987) - 5.24
    25. (-1) Asia Minor - Between Flesh and Divine (1980) - 5.22
    26. (-1) Marillion - Seasons End (1989) - 5.17
    27. (-1) Genesis - Genesis (1983) - 5.09
    28. (-1) Yes - 9012 Live: The Solos (1985) - 4.84
    29. (-1) Mike Oldfield - Five Miles Out (1982) - 4.71
    30. (-1) King Crimson - Discipline (1981) - 4.63

    31. (-1) Jon Anderson - Song Of Seven (1980) - 4.42
    32. (new) Camel - Nude (1981) - 4.18
  • January acquisitions

    Янв 5 2010, 1:34 автор: lookbackbore

    Alex Chilton: Like Flies On Sherbert / Feudalist Tarts [2CD on Last Call]
    Bob Dylan: Blonde On Blonde [SACD Hybrid]
    Bob Dylan: Bringing It All Back Home [SACD Hybrid]
    Bob Dylan: Nashville Skyline [SACD Hybrid]
    Thelonious Monk: Supreme Jazz [SACD Hybrid]
    Mike Oldfield: Tubular Bells [2CD+DVD 2009 Deluxe Edition]
    I've Sound: master groove 2 (2CD - remix album feat. KOTOKO, Mami Kawada, MELL, Eiko Shimamiya, KAORI UTATSUKI, C.G mix and Love Planet Five)
    school food punishment: light prayer (CD+DVD single)
    KOTOKO: Anime's Compilation Best (CD+DVD)
    KOTOKO: Screw (CD+DVD single)
    Mami Kawada: Prophecy (CD+DVD single)
    FictionJunction: ~Yuki Kajiura LIVE vol.#4 PART II~ Everlasting Songs Tour 2009 (DVD)
    John Coltrane: Stellar Regions
    Sun Ra: The Singles (2CD)
    The Cramps: Songs The Lord Taught Us
    Sister Rosetta Tharpe: The Gospel Of The Blues
    Sister Rosetta Tharpe: Gospel Train
    Klaus Schulze feat. Lisa Gerrard: Dziekuje Bardzo - Vielen Dank (3CD)
    I've Sound: I've MANIA Tracks Vol.II (another buggery Comiket-only release, fortunately I managed to get it without a huge markup. Features the usual cast of characters, 川田まみ, KOTOKO, 島みやえい子, MELL, bonus points for including another Outer track)
    Oskar: LP:2
    Astrid Williamson: Shhh... EP (radio promo (ta, A))
    The Who: Who's Next (MCA Ultimate Masterdisc Gold Edition)
    Nick Cave & Warren Ellis: The Road (soundtrack)
    Bauhaus: Live In The Studio 1979
    Miles Davis & Gil Evans: The Complete Columbia Studio Recordings (6CD metal spine box)
    Miles Davis: My Funny Valentine (JP Mastersound)
    Miles Davis: Quiet Nights (SACD)
    Thelonious Monk: Straight No Chaser soundtrack
    Betty Davis: Nasty Gal / Is It Love Or Desire (CD-R two-fer promo)
    Ute Lemper: Illusions
    Patsy Cline: The Patsy Cline Collection (4CD box)
    Patsy Cline: Live At The Cimarron Ballroom
  • TOP20 - Músicas...

    Янв 2 2010, 21:13 автор: RaulRoque


    É sempre legal selecionar algumas das músicas que mais significam e significaram algo pra você, não é mesmo? Nesses últimos dias estive pensando nisso e resolvi escolher algumas das faixas que mais me acompanharam durante todos esses anos de vida. Abdicando análises técnicas tanto líricas quanto sonoras, a coleção que agrupei aqui é intimamente pessoal - de fato as músicas que mais me influenciaram e estiveram presentes no meu dia a dia, independente se foram bem recebidas pela mídia em geral ou não. Ou se causaram algum impacto pelo mundo afora... A maioria se relaciona bastante com amor, nostalgia, rejeições e afabilidade. Um pouco os atributos, modéstia à parte, que compusaram minha vida até aqui.

    A única regra que propus é não repetir o mesmo artista durante a seleção. Sem mais delongas, segue a lista abaixo. Começando dos maiores pros menores, em ordem decrescente...




    Título: СлушатьThat's What You Do
    Intérprete: Maximilian Hecker
    Composição: Maximilian Hecker
    Álbum/Single: Rose (2003)

    Sobre o artista: Não lembro ao certo quando conheci o Maximilian Hecker... Se não me falha a memória, foi conferindo um cover que ele fez pra música СлушатьHomesick, do Kings of Convenience em um fã-site dos noruegueses. A versão é realmente linda, em piano. Logo depois disso comecei a explorar mais os trabalhos dele, ouvindo desde seus primeiros álbuns até os atuais. Às vezes acho engraçado como ele não se tornou muito popular num ambiente e época tão propícios. Talvez por ser um pouco vanguardista, emotivo e sentimental demais. Mas há muito do Radiohead em diversas obras dele, porém creio eu de uma forma menos irascível e auto-flagelante. E com um lírico mais vivo e apaixonante... Ou seja, menos rock, mais acústico, folk, sinfônico e amável. Meu álbum favorito dele ainda continua sendo o Lady Sleep (2005) - embora Rose (2003) e Infinite Love Songs (2001) talvez sejam os mais pessoais dele - que é talvez o mais deprimente da carreira, entretanto conta com algumas canções bem belas. Um tanto solitárias e desnorteadas, mas belas. Maximilian é alemão (embora tenha grande popularidade na Ásia - China, em especial), natural de Heidenheim, tem (surpreendentes) 31 anos e cita suas influências como sendo, no geral, o indie/rock alternativo, com nomes como Tim Buckley, Bob Dylan, Fionn Regan e Radiohead.

    Sobre a música: É bem provável que essa seja uma das músicas mais simples do catálogo dele. Mas enfim, né. É uma das que mais com culpa me identifico. Digo com culpa porque, de certa forma, acho ela um pouco dramática, inocente e, principalmente, indolente demais. Daqueles que culpam a pessoa porque elas não os amam... Mas, como disse, produz algum conforto a mim nos momentos difíceis, ainda que eu saiba que estou sendo um tanto displicente. Nas primeiras estrofes, mais serenas, o narrador diz que ama, quer e deseja muito alguém para, depois, nas estrofes seguintes, mais bruscas, mostrar o outro lado da história, dizendo que quem ele ama, nega literalmente tudo que antes ele dissera que sente por ela, opondo-se a todos os seus sentimentos. É bem óbvia e simplória demais, mas pode atrair quem naturalmente já alguma vez tenha tido alguma experiência com isso. Ela me lembra um pouco o ensino médio. Aonde tive uma das minhas primeiras paixões platônicas e tal... Que infelizmente não tenho muito de bom pra recordar.

    Melhor Trecho:

    "But you don’t want me
    You don’t need me
    You don’t love me
    You don’t please me
    You don’t care for me and walk away
    That’s what you do"




    Título: СлушатьThe Scientist
    Intérprete: Coldplay
    Composição: Chris Martin, Guy Berryman, Jon Buckland e Will Champion
    Álbum/Single: A Rush Of Blood To The Head (2002)

    Sobre o artista: Ah, Coldplay... Quem não conhece o Coldplay? Aqueles quatro britânicos que tentam, sem sucesso (felizmente), serem um Radiohead. Lembro quando os conheci, vendo o clipe exatamente dessa música na TV. No início, não me chamou tanto atenção, mas bastou algum tempo pra eu começar a vasculhar coisas deles pela internet e talvez terem se tornado uma das minhas bandas favoritas na época. Dizem que um jovem de classe média/alta, quando evolui musicalmente, passa do Coldplay pro Radiohead... Por níveis assim... Deveria eu acreditar nisso? Porque comigo não aconteceu assim... Ok, estou sendo irônico. O Coldplay é uma ótima banda pop/rock que, acredito eu, em pouco tempo sucederá o U2, considerando os apoteóticos hinos que eles vem desenvolvendo atualmente - sendo esse mesmo aqui mencionado, um dos exemplos. Eles são fortes, ainda sem o aval total dos críticos. E o melhor de tudo: abrangem desde o desfavorecido socialmente, até o favorecido socialmente. E olha que realmente são poucos os que conseguem a proeza... A banda é natural de Londres, Inglaterra. As influências, óbvio, mestre Thom Yorke, Jeff Buckley, Arcade Fire e Echo & The Bunnymen. Uma salada, realmente. E é o que na verdade eles são. Uma pena que, após a instauração da cultura indie (em suma, aquela que você percebe em alguém, quando esse alguém diz que Coldplay é muito pop e que prefere coisas mais "complexas"), eles não sejam levados tão mais a sério... Às vezes acho os indies muito deselegantes e, em negrito, por favor: hipócritas... Vários deles que começaram a desconasiderá-los após a massificação, ainda choram com essa música. Como disse eu uma vez, meu orgasmo social será quando Thom Yorke fizer um dueto com a Madonna... Suicidios à vista!

    Sobre a música: Bom, já falei erroneamente o bastante sobre a música acima, né. Mas ainda restaram alguns detalhes a serem relatados: essa música talvez tenha sido um dos meus primeiros contatos com o dito rock alternativo da época - se não me engano, R.E.M. foi minha primeira favorita no gênero. E chegou numa época em que, oficialmente, meu primeiro amor platônico aclarou-se. Essa também foi a primeira música (talvez oficialmente, de novo) que chorei - mas por iniciativa própria, confesso, estava querendo. Isso, em meados de 2004 ou 2003, acho, quando tinha 14 ou 13 anos de idade. Fase transitória, um pouco instável - embora eu considere a passagem dos 20 aos 30 anos, uma das mais árduas (e olha que nem estive lá ainda, heim, e já projeto). The Scientist conta sobre a inviabilidade de um amor, a abordagem pop do alternativo/indie, que eu me referenciei bastante quando escutei. E até hoje ainda concordo com a estrela Martin: "ninguém nunca disse que seria fácil." É, ninguém nunca disse mesmo... Bastante arrogante e egocêntrico que o convencional, o ser humano ainda sustenta uma saudável sensibilidade, não é mesmo? Felizmente!

    Melhor Trecho:

    "Nobody said it was easy
    Oh it's such a shame for us to part
    Nobody said it was easy
    No one ever said it would be so hard
    I'm going back to the start"




    Título: Nightjar
    Intérprete: Jon Hopkins
    Composição: Jon Hopkins
    Álbum/Single: Contact Note (2004)

    Sobre o artista: Jon Hopkins, jovem instrumentista inglês que já coleciona trabalhos com Coldplay (sim, é aquele mesmo detentor da melodia de СлушатьLife In Technicolor - Light Through the Veins, em sua versão original), Imogen Heap, David Holmes e Massive Attack. Primariamente eletrônico (ambiental; downtempo; chill-out), seu som sempre foi bastante ambiental. E seus álbuns, um tanto experimentais. Meu disco favorito dele ainda permanece sendo o Opalescent (2001), seu primeiro projeto. Sua sonoridade sempre foi relaxante, vertiginosa e ilusória. Apesar de contar já com 3 álbuns na estrada, pouco é conhecido sobre ele na grande mídia. Sua popularidade, idem: se limita a um grupo selecionado. Contact Note, o álbum da capa acima, traz contribuições com Imogen Heap e Lisa Lindley-Jones. Sempre gosto de ouvi-lo de vez em quando. Com maior frequência, a noite, ou, há alguns meses atrás, antes de dormir. Verdadeiramente lhe traz uma paz incomparável. Lembro de uma vez ir escutando o Opalescent o caminho todo até minha faculdade. No ônibus. Um trânsito enorme e o tempo, chuvoso. E é, foi possível se desvencilhar de tudo aquilo temporariamente... Nightjar, por pouco, não perdeu para Inner Peace e Lost in Thought nessa seleção, ambas do seu primeiro CD. Sempre achei seu som um pouco solitário, disperso e tudo mais. Mas de uma beleza desigual. Lindo mesmo. Sonhador. Vale a pena se deliciar...

    Sobre a música: Há exatos alguns minutos atrás descobri que Nightjar significa uma espécie de pássaro de hábito noturno que se alimenta de insetos... Interessante, não? De certa forma me identifico a respeito do fato de ter hábito noturno. A ambientação dessa é soturna. Começa com alguns leves toques de sino para dentro de alguns segundos, a atmosfera árida chegar. Essa talvez seja a faixa mais obscura e misteriosa do Jon Hopkins, ainda considerando que seu vasto material normalmente preencha essas características. Essa música se tornou marcante pra mim, creio eu, quando a escutei ininterruptamente durante uma madrugada. Acho que sem nenhuma razão em específico. Apenas degustando sua gélida jornada. O piano, as batidas, as progressões. Tudo louvável. Aconselhável escutar em algum momento, sozinho, às escuras, observando alguma paisagem e, melhor, pensando em algo que você ama. Mas inevitavelmente sempre me pego a relacionando com vida, natureza e tudo isso. E, do outro lado da coisa, ainda não consigo vê-la como uma música muito positiva. Consigo desenhar um homem, desiludido, ainda encontrando beleza na vida e, decididamente, se apegando a isso - pois é o que, no final das contas, resta-se pra se apegar.

    Melhor Trecho:

    Instrumental




    Título: СлушатьHollywood on My Toothpaste
    Intérprete: Télépopmusik
    Composição: Fabrice Dumont, Michael Giffts e Stephan Haeri
    Álbum/Single: Angel Milk (2005)

    Sobre o artista: Télépopmusik é um grupo francês eletrônico (downtempo; trip hop) consistido por Fabrice Dumont, Stephan Haeri e Christophe Hetier. A carreira deles ainda é bem pequena, tendo seu início em 1998 e seu primeiro álbum, Genetic World (2001), só lançado 3 anos depois. Mas foi o Angel Milk (2005), que mais me chamou atenção. Seja pela capa intrigante ou, depois de escutá-lo, suas melodias um tanto melancólicas e desalentadas, porém bastante criativas. O lírico é relatável, ainda que comumente seja depressivo. Lembro que os conheci há pouco tempo atrás, quando, aqui mesmo no LastFM, vi que o Röyksopp (uma das minhas bandas favoritas), tinha eles como músicos relacionáveis. Conferi o Angel Milk e, pra minha surpresa - não tanta, avaliando que estava numa condição favorável - ele se tornou um dos inclusive álbuns favoritos. Principalmente em virtude das letras.

    Sobre a música: A música parcialmente descreve um cenário bem parecido que tive que lidar há semanas atrás. E de certa forma talvez descreva, mais fielmente ainda, alguns obstáculos que ela mesma tenha enfrentado ou ainda enfrente. É aquela coisa toda da obsessão: você amando alguém e esse alguém, sabendo disso, prossegue alimentando aquilo com falsas esperanças - parece que pelo simples fato de ter alguma satisfação em ver você desolado e visivelmente vulnerável. É, mais uma vez, o amor não correspondido sendo focado. Mas de uma forma bastante radical e trágica, mostrando um narrador perdidamente dependente. O que, de um jeito ou de outro, já fui em alguns relacionamentos. Ela é interpretada em um rap, transposto por uma ambientação enigmática e, às vezes, rude. A forma como os versos são ditos e, conforme a melodia áspera progride, transmite uma real sensação de desespero e confusão por parte do narrador. Nem há muito o que dizer aqui, mas sim ler a letra. Ela fala por si só... A guitarra, ao fim, é indescritível.

    Melhor Trecho:

    "It was a game to you
    Never a game to me
    Now you’re waiting to see what I’ll do next, but like a reflex
    I already know everything you said
    Last night was just another test, just another way
    For you to mess with my head"




    Título: No Excuses
    Intérprete: Air France
    Composição: Joel & Henrik
    Álbum/Single: No Way Down (2008)

    Sobre o artista: Air France é uma dupla eletrônica (disco; dance; eletropop) sueca de Gotemburgo composta por Joel e Henrik. O fator indie é tanto que não sei nem o nome deles completo, acredita? Eles possuem apenas dois EPs: On Trade Winds (2006) e No Way Down (2008). Quem quiser conferir, clique aqui para ir ao MySpace.

    Sobre a música: Conheci essa música inusitadamente em um programa de rádio em que o Pet Shop Boys escolheu algumas das músicas preferidas deles da década (se não me engano, foi na Absolute Radio). Assim que ouvi, prontamente me interessei e conferi esse EP: simplesmente maravilhoso. Do início ao fim. Às vezes até ainda penso em colocá-lo como um dos meus álbuns favoritos... No Excuses é magnífica. Uma das melodias mais lindas que escutei na minha vida. Vivaz, jovial, orgásmica, esplêndida! É um "Welcome!" efusivo à vida!

    Melhor Trecho:

    "No excuses left
    Waiting to fail, but not quite yet"




    Título: СлушатьNobody Loves You (When You're Down And Out)
    Intérprete: John Lennon
    Composição: John Lennon
    Álbum/Single: Walls And Bridges (1974)

    Sobre o artista: Bom... Quem não conhece John Lennon? O mito. A lenda. Letras estupendas e idiosincráticas. Sem dúvida um dos maiores artistas do século. Singular. Único. Enfim, difícil defini-lo com meras palavras.

    Sobre a música: Confesso que fiquei com dúvida em qual música escolher dele. СлушатьWatching The Wheels, СлушатьImagine ou СлушатьHappy Xmas (War Is Over)? E ainda sobrava God... Mas СлушатьNobody Loves You (When You're Down And Out) certamente é uma das faixas dele que mais me identifico. Acho que nunca ninguém tinha sido tão direto, espontâneo e inteligente ao afirmar a frase que intitula essa música. As passagens "nobody loves you when you're down and out (ninguém te ama quando você está pra baixo)" e "everybody loves you when you're six foot in the ground (todos te amam quando você está por cima)" são impagáveis. Acho que há pouco mais de verdade no mundo caso se excetua essas duas ponderações... Infelizmente, em boa parte dos casos - e pessoas - é assim que funciona. E como é verdade que ninguém te ama mesmo quando você está na pior, não é mesmo? Ninguém. E, já ia me esquecendo: "It's all show biz!" Dizem que essa música foi escrita para o Paul McCartney... De qualquer forma, é um retrato venerável da sociedade - em uma das suas piores crueldades.

    Melhor Trecho:

    "Nobody loves you when you're old and grey
    Nobody needs you when you're upside down
    Everybody's hollerin' 'bout their own birthday
    Everybody loves you when you're six foot in the ground"




    Título: СлушатьAlpha Male
    Intérprete: Röyksopp
    Composição: Svein Berge e Torbjørn Brundtland
    Álbum/Single: The Understanding (2005)

    Sobre o artista: Röyksopp é uma dupla eletrônica (downtempo; chill-out; dance; eletropop) provinda de Tromsø, Noruega. Lembro que os conheci por meio de uma compilação da Ministry of Sound (Very Best of Chillout Sessions) de 2003, a partir da música СлушатьEple. Recordo que, de imediato, essa não foi uma das que me chamaram mais atenção. No entanto, conforme o tempo, foi se tornando uma das minhas favoritas. Dentro de alguns dias já estava escutando o Melody A.M., primeiro álbum dos nórdicos, e The Understanding, segundo e talvez um dos mais populares deles. Engraçado que custou algumas semanas pra eu gostar do segundo trabalho e, em contrapartida, o primeiro instantanemante me fisgou, sendo СлушатьPoor Leno, СлушатьSparks, СлушатьIn Space e Remind Me uma das minhas pediletas. Era um Röyksopp mais experimental e relaxante. No The Understanding, a sonoridade passou a ser um pouco mais robusta e amigável (leia-se acessível), com canções mais edificantes (СлушатьOnly This Moment; What Else Is There?) e trechos que mantiveram a ousadia já anteriormente exprimida (СлушатьAlpha Male; СлушатьDead to the World). Esse ainda continua sendo meu álbum favorito e provavelmente o que mais escuto deles. Mais um que adquiri apreço ouvindo durante o caminho até minha faculdade, no ônibus. Dentre suas influências, Mike Oldfield, Talking Heads e Art of Noise marcam presença.

    Sobre a música: Orgásmica. Acho que já usei essa palavra aqui antes, não? Mas é a que melhor a define. Uma excitante erupção sequencial de sintetizadores. Um crescendo se inícia brando e indulgente para se transformar em um viril e elusivo instrumental que, ao final, recesa novamente. Uma cativante viagem... Se prepare, aperte os cintos e aproveite a jornada! Foi difícil escolher, mas acho que essa é minha favorita deles. Alguns notam uma pequena semelhança com o Pink Floyd por aqui. E eu, sob alguns ângulos, concordo. Ainda que Tangerine Dream e Kraftwerk fossem os nomes mais adequados.

    Melhor Trecho:

    Instrumental




    Título: You Can Close Your Eyes
    Intérprete: Ben Taylor, Carly Simon e Sally Taylor
    Composição: James Taylor
    Álbum/Single: Into White (2007)

    Sobre o artista: Infelizmente conheço bem pouco sobre a Carly Simon - algumas mais famosas e os últimos dois álbuns dela: Into White (2007) e This Kind Of Love (2008), sendo que o recém-lançado Never Been Gone (2009), ainda não escutei. Mas ela é bem popular nos Estados Unidos, seu país de origem. Carly nasceu em Nova Iorque e acumula, entre seus sucessos, faixas como СлушатьYou're So Vain, СлушатьNobody Does It Better e СлушатьYou Belong To Me. Ela também é conhecida pelo seu relacionamento com James Taylor, um dos maiores compositores norte-americanos, do qual ela teve dois filhos: Sally Taylor e Ben Taylor, que graciosamente estão presentes nessa música descrita logo abaixo...

    Sobre a música: Originalmente escrita pelo seu antigo companheiro e pai dos seus dois filhos, James Taylor, nessa nova versão, em piano, ela é entoada por ela com a colaboração de ambos. Uma carinhosa união em família - sejam pelos vocais, compartilhados entre os três, simultaneamente, ou a composição lírica. Apesar da música ser meio triste e ter um ar de despedida, sempre tenho uma sensação confortadora. O melhor momento é ao final, quando, repetindo ao receptor que tudo ficará bem e que ele pode fechar seus olhos, o narrador inesperadamente deixa um trecho dos seus dizeres incompletos, denotanto que de fato tenha os deixado. Essa é possivelmente uma das músicas mais bonitas e tocantes pra mim, embora nem mesmo goste tanto - talvez porque desconheço boa parte - dos trabalhos nem dela e do James - embora Sweet Baby James tenha sido cogitada nessa lista.

    Melhor Trecho:

    "So close your eyes, you can close your eyes, it's all right
    I don't know no love songs and I can't sing the blues anymore
    But I can sing this song and you can sing this song
    When I am gone, ooh, when I am gone, ooh, when I..."




    Título: True Colors
    Intérprete: Phill Collins
    Composição: Tom Kelly e William Steinberg
    Álbum/Single: Hits (1998)

    Sobre o artista: Líder do lendário Genesis (pós Peter Gabriel), Phil Collins produziu ao longo da sua carreira solo algumas das maiores músicas pop dos anos 80 e 90, tais como Another Day in Paradise, СлушатьAgainst All Odds (Take A Look At Me Now) e a clássica In The Air Tonight. Lembro que já escutava bastante ele quando pequeno por meio dos meus pais, mas só fui me interessar mesmo, durante a adolescência. O interessante é que não tenho nenhum álbum dele - apesar de ter ouvido o último, Testify - mas tenho sua compilação de melhores, Hits (1998). Phil é de Londres e carrega como influências Buddy Rich, The Mahavishnu Orchestra e Weather Report.

    Sobre a música: Engraçado que essa música é original da Cyndi Lauper e escrita por Tom Kelly e William Steinberg, versão que não gosto tanto quanto a dele, embora tenha sido a primeira. Não me recordo muito bem quando a escutei pela primeira vez - é provável que esteja em algum canto pouco inteligível da minha infância - mas lembro quando ela se tornou uma das minhas favoritas de todos os tempos: algumas semanas atrás, quando estranhamente comecei a prestar atenção nas letras. Acho linda. Com um narrador determinado em encorajar sua(seu) suposta(o) amiga(o) ou companheira(o). É uma balada bem bonita e uma das minhas faixas noturnas. O estranho é que gosto de escutar quando estou um pouco triste e cabisbaixo. Literalmente feroz quanto ao embaraçoso rumo que nossa sociedade tomou e anda tomando... Mas parece que é assim mesmo, né. De qualquer forma, acho uma música positiva - não tão "complexa" e bastante pop, do jeito que os indies mais orgulhosos odeiam - e espero que faça sentido pra muitos mais por aí.

    Melhor Trecho:

    "But I see your true colors
    Shining through
    I see your true colors
    And that's why I love you
    So don't be afraid to let them show
    Your true colors
    True colors are beautiful,
    Like a rainbow"




    Título: СлушатьLove Will Tear Us Apart
    Intérprete: Joy Division
    Composição: Bernard Sumner, Ian Curtis, Stephen Morris e Peter Hook
    Álbum/Single: Substance (1988)

    Sobre o artista: Joy Division é uma das principais bandas advindas do pós-punk inglês dos anos 70 e é seguramente uma das mais influentes no meio. Outra que desconheço bastante, mas admiro seus grandes clássicos. O grupo perdurou até 1980, quando o vocalista, Ian Curtis, cometeu suicidio. Consequentemente, os remanscentes formaram o New Order, alguns anos depois. Ian, provavelmente o emblemático líder e figura de maior destaque entre os demais, cita como influências David Bowie, Lou Reed, Iggy Pop e Jim Morrison.

    Sobre a música: Mais uma que as letras, apesar de simples e objetivas, explicam por si só. E como é verdade que o amor muitas vezes nos separa de quem amamos, não é mesmo? Quantas vezes já me deparei com isso... Difícil até de contar. Recentemente mesmo, mais uma vez, comprovei que, às vezes (boa parte delas), a afirmação é verdadeira. Embora melancólico, esse é sem dúvida um dos hinos da música pop inglesa.

    Melhor Trecho:

    "But love, love wil tear us apart, again
    Love, love will tear us apart, again"




    Título: СлушатьMaresias
    Intérprete: Robert Miles
    Composição: Roberto Concina
    Álbum/Single: 23 AM (1997)

    Sobre o artista: Robert Miles é um músico eletrônico (downtempo; trance; chill-out) suiço que despontou para o mundo com os sucessos СлушатьChildren e СлушатьFable, do seu primeiro álbum de estúdio Dreamland. Um ano depois, seu segundo, 23 AM, foi lançado e apesar de não ter tido uma grande receptividade como o primeiro obteve, algumas faixas se sobressairam. Nessa época ele começou a produzir gravações com uma influência grande do jazz, fundido a melodias eletrônicas. Ele foi notável no trance durante o fim dos anos 90, com músicas sumariamente instrumentais. Não lembro direito como o conheci, mas é provável que tenha sido através de СлушатьChildren, num período em que iniciou meu profundo interesse pela música eletrônica.

    Sobre a música: Ainda lembro até hoje: pela manhã, indo para a escola na perua, escutando essa, um pouco sonolento e, vagarosamente, o amanhecer surgindo, com o sol raiando. Essa é a imagem que mais me relaciono com ela, porém também não me recordo quando a senti atrativa. Sempre gosto de ouvir quando estou viajando, ou simplesmente acompanhando alguma paisagem. Acredito que ela também sempre estará conectada com manhã e a expectativa de um novo dia. Renovar-se, reinventar-se. Positivamente se deliciar da alegria de estar vivo.

    Melhor Trecho:

    Instrumental




    Título: СлушатьJens Lekman's Farewell Song to Rocky Dennis
    Intérprete: Jens Lekman
    Composição: Jens Lekman
    Álbum/Single: Oh You're So Silent Jens (2005)

    Sobre o artista: Jens Lekman é um artista indie pop sueco de Gotemburgo. Ele tem apenas três álbuns: When I Said I Wanted to Be Your Dog (2004), Oh You're So Silent Jens (2005) e Night Falls Over Kortedala (2007) e alguns EPs lançados na sua ainda breve, mas já memorável carreira. Lembro que o conheci com Sipping on the Sweet Nectar ("I see myself on my deathbed saying... 'I wish I would have loved less'" - uma das minhas frases também favoritas), do seu terceiro e um dos meus favoritos álbuns, entretanto não me recordo ao certo, pra variar, quando foi a primeira vez que o escutei. Ele é sem dúvida um dos artistas mais originais, talentosos e honestos que conheci recentemente - e olha que é difícil encontrar preciosidades assim na indústria. Mas a pergunta que não quer calar: quando sairá seu próximo álbum, Jens? Pra se ter noção do tanto que ele vive apaixonadamente e livremente sua vida, aposto que não sairá nada novo tão cedo. Vale a pena dar uma chance a ele. A meu ver, suas letras tragicômicas, o carisma e o instrumental retro das suas gravações, estão entre os seus melhores.

    Sobre a música: "You're a drop of blood in my glass of milk"... Aí lhe pergunto, como não amar? Esse trecho é de Shirin, mas tenho quase certeza que СлушатьJens Lekman's Farewell Song to Rocky Dennis é minha favorita dele. Rocky Dennis foi um garoto americano portador de uma doença rara chamada displasia craniofacial, que fazia com que seus ossos crescessem descontroladamente, desfigurando seu rosto. A doença não tem cura e ele acabou morrendo aos 16 anos (um filme, intitulado "Mask" (1985), foi produzido narrando sua história). De certa forma essa música, do Jens, simpatiza-se com a vida nada fácil que Dennis precisou forçosamente lidar durante o período que estava vivo, seja no convivio com outras pessoas ou nas complicações que ele enfrentava com a sua saúde. Meu trecho preferido é quando Jens diz que não sabe quem são seus amigos e pede a Rocky Dennis que diga quem os são - numa óbvia analogia à amizade verdadeira que Dennis por um lado desenvolveu na sua adolescência, tendo em vista que preconceituosamente poucos aceitavam estar próximos dele. Sendo assim, apenas seus verdadeiros companheiros estiveram ao seu lado. A música é bem bonita, com uma ambientação bastante noturna e um tanto desalentada. O clima parece um pouco frio, enquanto as notas do piano são tocadas sutilmente por ele, acompanhadas pela letra empática e também solitária - mas sem deixar de ser doce.

    Melhor Trecho:

    "But now I don't know who my friend is
    Can you tell me Rocky Dennis?
    Now I don't know who my friend is
    Can you tell me Rocky Dennis?"




    Título: Regret
    Intérprete: New Order
    Composição: Bernard Sumner, Gillian Gilbert, Peter Hook, Stephen Hague e Stephen Morris
    Álbum/Single: Republic (1993)

    Sobre o artista: New Order! Uma das minhas bandas favoritas. Das lá do topo... Sabe, até gosto do Joy Division, mas às vezes prefiro o positivismo - ou seria o realismo? - dos sucessores do que o negativismo do que generalizadamente eram antes. Sem contar que eu, aficionado que sou pelo eletrônico, ficaria com eles, né. O New Order é a formação original do Joy sem o Ian e com Gillian Gilbert - nada melhor que um toque feminino, não é mesmo? Apesar do meu álbum preferido deles ser o Technique (1989) - escolher entre СлушатьLove Less, Dream Attack, Vanishing Point e os outros diversos hits deles, não foi fácil - acho que Regret é a faixa que mais me identifico. E sei lá, de uns tempos pra cá, comecei a me dar conta de que sou de fato fã incondicional do Bernard - talvez até mesmo na mesma proporção do Neil e Chris. Fato é que os três participaram de atos que possuem como marca registrada uma produção sonora única. Nada será muito parecido com New Order, assim como nada será muito parecido com Pet Shop Boys. No sentido instigante da coisa mesmo... Uma pena que eles tenham acabado. Sumner, querendo mais eletrônico e Hook, querendo mais rock. Deve ter sido mais ou menos assim, né. Os dois querendo liderar uma das maiores bandas britânicas. Ao menos ainda restam as memórias das épicas obras que realizaram até aqui.

    Sobre a música: "I've seen what a man can do... I've seen all the hate of a woman too"... Ah, New Order. Não lembro quando ouvi Regret pela primeira vez - novamente, escondido em algum canto da minha infância - mas sei que ela sempre foi a música que mais me chamou atenção entre as demais, que também chamam bastante minha atenção. Talvez ela seja a música mais nostálgica que já escutei. A narração é um pouco simples, com um eu-lírico comentando sobre sua vida, alguns acontecimentos dos quais ele pouco se arrepende - embora de uma forma pouco convincente - e claro, sobre amor. Adoro a ambientação, melodia e as letras. O trecho ao final, mesclado aos riffs magistrais do Hook, é indescritível. Ela sempre me leva de volta pra infância, adolescência. Um entardecer urbano de um feriado numa sexta-feira... Fim de outono. Ruas calmas. Folhas caindo no chão. Ê vida...

    Melhor Trecho:

    "Just wait till tomorrow
    I guess that's what they all say
    Just before they fall apart"




    Título: СлушатьWinning A Battle, Losing The War
    Intérprete: Kings of Convenience
    Composição: Eirik Glambek Bøe e Erlend Øye
    Álbum/Single: Quiet Is The New Loud (2001)

    Sobre o artista: Kings of Convenience é um duo indie pop norueguês de Bergen consistido por Eirik Bøe e Erlend Øye. A primeira vez que os escutei foi numa rádio aqui no Brasil chamada Antena 1 - a música era СлушатьMisread, uma das mais conhecidas da dupla. Aos poucos fui adquirindo maior interesse, conferindo seus álbuns, b-sides e shows ao vivo em vídeo e MP3, até chegar aos dias atuais, considerando-os um dos meus músicos favoritos e provavelmente uma das bandas mais influentes da minha adolescência. Meu álbum favorito deles ainda continua sendo o Riot On An Empty Street (2004), segundo de estúdio, seguido pelo primeiro, Quiet Is The New Loud (2001) e Declaration Of Dependence (2009), o mais recente. Também gosto bastante e acompanho sempre que possível a carreira solo do Erlend (Unrest é um dos que também entram no meu TOP20, álbuns), bem como seu projeto paralelo com a banda minimal alemã The Whitest Boy Alive. Costumam chamar eles de os Simon & Garfunkel da nossa geração, comparação que até concordo, analisando que seus materiais são mesmo em grande parte acústicos e sonicamente serenos. Pra mim, um dos maiores e mais significativos - ênfase ao lírico - artistas indies surgidos nos últimos tempos. Pena que nunca fui a nenhum show deles (e olha que estiveram no Brasil há pouco tempo), mas sem sombra de dúvidas são um dos que mais admiro.

    Sobre a música: Acho que СлушатьWinning A Battle, Losing The War foi a primeira música deles que realmente me intrigou. A letra é bastante simples e direta: um narrador dissertando seu amor incondicional a sua amada. Lembro que me serviu muito nas épocas dos meus amores - ainda acho estranho chamar de "amor" até hoje - impossíveis. E eu realmente me sentia naquilo. Dizendo todas essas palavras. Num digno à la "mesmo você não me querendo, estarei ao seu lado". De lá pra cá, as coisas mudaram um pouco - talvez, leia-se amadurecimento - mas de forma alguma cessou o meu intenso desejo de poder declarar uma a uma essas palavras a alguém quando a esse alguém eu estiver conciliado. Acho complicado atualmente fazer aquela coisa toda de cega devoção e paixão enquanto a objetivada desdenha sem pudor dos meus sentimentos, talvez porque tenha aprendido algumas coisas ao longo dessa estrada de 19 anos. Mas é engraçado, sabia... Eu digo isso, mas vira e mexe ainda mantenho essa postura. Que muitas dizem advir da carência e solidão, e exatamente por isso, as ignoram. E bom, o que me resta é humildemente concordar - porque eu de fato não tiro nenhuma razão delas. O mundo - ou as pessoas? - é meio estranho, mas ainda assim continua belo. Esperamos que por um bom tempo ainda...

    Melhor Trecho:

    "Even though I'm not her minder
    Even though she doesn't want me around
    I am on my feet to find her
    To make sure that she is safe from harm"




    Título: Losing My Religion
    Intérprete: R.E.M.
    Composição: Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills e Peter Buck
    Álbum/Single: Out of Time (1991)

    Sobre o artista: R.E.M.! Minha primeira banda alternativa favorita. Por influência direta do meu pai, curiosamente. Lembro até hoje quando ele chegou com o CD de Reveal - o mais engraçado é que, até hoje, ele só gosta de СлушатьImitation of Life - e esse se tornou o meu álbum favorito deles. Acho difícil dizer que sou fã realmente assim, mas asseguro que gosto de boa parte dos trabalhos que produziram até aqui. R.E.M. foi formado originalmente por Bill Berry, Michael Stipe, Mike Mills e Peter Buck, sendo que Bill deixou a banda em meados de 1997. Eles são de Athens, Geórgia, Estados Unidos e citam como influências, Patti Smith, Television e The Velvet Underground. Essa é uma banda que teria disposição de ir a um show - ainda que me sentisse um pouco estranho em meio àquela aura toda do rock... Jovens de classe média, brancos, cabelos escuros, óculos. Intelectualidade estampada. Aquela coisa indie que todos percebem quando vão a algo do Radiohead ou, no Brasil, Los Hermanos. Que não tenho nada contra, óbvio. Mas confesso que tenho uma certa aversão aos que se levam tão a sério e esquecem que vão ao banheiro todos os dias. O R.E.M. felizmente é meio pop e, o melhor, genuinamente artístico.

    Sobre a música: Essa é quase sem dúvidas uma das minhas letras preferidas de todos os tempos. Chego próximo a um orgasmo quando o narrador diz que havia dito demais e, em contrapartida, não dito nada, com a intenção de insinuar que havia conversado demais com a sua companhia, mas nada que representasse algum valor ou que verdadeiramente expressasse seus sentimentos por ela. Aquela coisa de geralmente fazemos em encontros: falamos, falamos, falamos, mas raramente o que queríamos mesmo, muitas vezes por timidez. A letra narra boa parte de diversos acontecimentos que já participei: desde a trágica perda da minha religião por alguém ou a conscientização de que aquilo era apenas um sonho. Ah, e quando ele diz que ele achou que ela havia sorrido... Ou até mesmo tentado... É isso, senão minha letra favorita, uma das.

    Melhor Trecho:

    "That's me in the corner
    That's me in the spot light
    Losing my religion
    Trying to keep up with you
    And I don't know if I can do it
    Oh, no I've said too much
    I haven't said enough"




    Título: СлушатьLove Comes to Everyone
    Intérprete: Eric Clapton
    Composição: George Harrison
    Álbum/Single: Back Home (2005)

    Sobre o artista: Estranho é que conheço bem pouco mesmo os trabalhos do Eric Clapton. Claro, sei da sua existência e a sua influente e grandiosa contribuição ao rock britânico e norte-americano, mas são poucas as suas músicas que escutei até hoje. Eric é inglês, de Ripley, Surrey e suas principais referências musicais são Bob Marley, J.J. Cale, Bo Diddley, Robert Johnson e Bob Dylan. Não lembro quando o escutei pela primeira vez, mas acredito que tenha sido com algum clipe na TV, ou alguma reportagem, matéria, artigo, etc., considerando que ele é bastante popular e um dos mais notórios guitarristas. Esse é, pra mim, um daqueles artistas que nem temos muito interesse em conhecer sua carreira mais a fundo, mas por algum motivo, uma canção sua o cativou. O mais inusitado é que nem mesmo a canção é dele, e sim um cover, oriundo da era solo de um dos beatles, George Harrison.

    Sobre a música: Não sei por que, mas gosto bastante dessa reinterpretação - é provável que tenha muito a ver com os sintetizadores, os vocais de fundo e a campestre voz de Eric. O que mais gosto, óbvio, são as letras que, realmente simples, contem uma das pronuncias que mais acredito: o amor vem para todos. Ainda que esse amor seja uma simples amizade ou o amor de simplesmente fazer o que se ama, estar com quem se ama ou, melhor ainda, a paixão de estar vivo. Sempre a vi de uma forma genérica assim. E sempre a escutei com um ar de ensinamento, com o narrador aconselhando, ao final da sua vida, que o amor, mesmo depois de tudo, vem para todos. Eu sei, excede os limites tradicionais do positivismo, não é mesmo? Mas prefiro que seja assim. E acho que se ao menos mais da metade da população desse planeta pensasse assim, estaríamos bem melhor. É uma forma de se fazer o exercício - que deveria ser diário - de sorrir.

    Melhor Trecho:

    "For you who it always seems blue
    It all, yeah, never rains
    But it pours,
    Still it only takes time...
    'Til love comes to everyone"




    Título: No Ordinary Morning
    Intérprete: Chicane e Tracy Ackerman
    Composição: Nick Bracegirdle e Ray Hedges
    Álbum/Single: Behind the Sun (2000)

    Sobre o artista: Chicane - nome artístico de Nick Bracegirdle - é mais um que conheci por intermédio da compilação eletrônica Very Best of Chillout Sessions da Ministry of Sound. E foi precisamente com essa música, No Ordinary Morning, que era uma das primeiras do primeiro CD da coleção - essa também é possível que tenha sido minha primeira favorita e íntima experiência com o gênero chill-out, pois foi a primeira também a me simpatizar dentre as demais no álbum. Chicane é conhecido pelos hinos eletrônicos Saltwater, СлушатьOffshore e Sunstroke, que fizeram espesso estrondo nos clubes noturnos por volta do fim da década de 90 e início dos 00s. Desde então, ele optou pela vertente rock/pop, lançando singles como Stoned in Love, em 2006 - com Tom Jones - e Love On The Run, produzida em conjunto com o time de produtores eletropop britânico Xenomania - em específico, Brian Higgins. Alguns admitem (como eu) sentir saudades dos seus tempos áureos e mais experimentais; quando haviam de fato faixas mais instrumentais e uma abordagem bastante chill-out/downtempo, mesclada ao dance/disco. Tudo indica que vem material desse tipo por aí. O que resta é torcer e aguardar, né. Meu álbum favorito dele é o Behind the Sun, segundo de estúdio e sucessor do Far From the Maddening Crowds, seu projeto mais relaxante e puramente eletrônico. Nick ainda promoveu seu rock/eletrônico no Somersault em 2007 - após turbulências com o previsto, mas cancelado Easy to Assemble - antes de obter sucesso e a façanha de um sétimo lugar nos charts britânicos com o remake de Hoppípolla do Sigur Rós, Poppiholla. E de fato, Chicane é pop. E sem vergonha de ser. É um dos atos que mais estranhamente admiro. Estranhamente porque, de uns anos pra cá, venho discordando e até mesmo desprezando alguns dos seus lançamentos. Espero que ele encontre o caminho certo de novo - embora ele insiste em dizer que não é um DJ, e sim um produtor. E eu, de certa forma, pensando bem, concordo. Não o chamaria de um David Guetta do suburbio - acho que Nick é mais que isso - mas a linha de raciocínio segue por aí.

    Sobre a música: It's all about the video, man!



    Melhor Trecho:

    "There were no lies between me and you
    You said nothing of what you knew
    But there was still something in your eyes
    Left me helpless and paralyzed"




    Título: СлушатьSome Distant Memory
    Intérprete: Electronic
    Composição: Bernard Sumner e Johnny Marr
    Álbum/Single: Electronic (1991)

    Sobre o artista: Electronic é o projeto paralelo do ex-New Order Bernard Sumner e o ex-The Smiths Johnny Marr que permaneceu na ativa durante cerca de 10 anos, desde seu primeiro álbum de estúdio Electronic (1991), produzido em conjunto com Neil Tennant e Chris Lowe do Pet Shop Boys, passando por Raise The Pressure (1996), com a colaboração do ex-Kraftwerk Karl Bartos, para então chegarmos ao último, Twisted Tenderness (1999), mais rock/ruidoso. Posso perfeitamente considerá-los um dos meus duos favoritos, tanto no trabalho aqui comentado, quanto nas carreiras que cada um compôs em suas respectivas bandas de origem. O mais curioso é que, inicialmente, não gostava muito do New Order - isso, por volta de 2006 ou 2007: época que conheci o Electronic - e preferia mais os lançamentos que Marr e Sumner expuseram enquanto juntos. Felizmente a coisa mudou um pouco e hoje acho ambos os atos, adoráveis. Não me recordo muito bem como os conheci, mas suspeito fortemente que foi por meio da conexão primária entre o PSB e eles. É uma pena que não sejam muito reconhecidos. E é uma pena também que as gravações que tanto um quanto o outro, vem realizando, não tenham tanto apelo e valorização quanto antigamente. Mas enfim, né, o tempo chega para todos. Meu álbum favorito deles é esse acima ilustrado, o homônimo Electronic. Revelo que foi difícil escolher minha favorita: de um lado, СлушатьGetting Away With It, a música biográfica do Morrissey que, humildemente e despretensiosamente, tem muito a ver comigo também; do outro, СлушатьSome Distant Memory, simples e minimalista em seus versos, que me fizeram um baita sentido nos tempos que a conheci. Ah, e o oboé...

    Sobre a música: Logo de cara foi uma das minhas preferidas no primeiro álbum deles. E a escutei durante uma pós-paixão platônica com uma colega, em meados de 2006 ou 2007. Lembro que naquele tempo tinha, de primeira, estabelecido essa como a emblemática e representativa canção daquele período todo, seja pela letra - que tem realmente bastante a ver com simplesmente tudo que sentia na época - ou pelo instrumental, que é apaixonante. Às vezes fico pensando como músicas, sensíveis e comoventes assim - ainda que banais e simplórias exaustivamentes - não geram tanta atenção mais. Deve ser meu espírito velho... Quase tudo nela é um reflexo de muitas coisas que aconteceram comigo ou que desnudam algumas das minhas particularidades: quando ele diz que tem medo dela, também tive medo dela; quando ele diz que gostaria muito de começar tudo de novo, eu também gostaria; ou quando ele diz que perde o controle quando a vê, eu também perco. Felizmente eu não a vejo há alguns bons 2 ou 1 ano e tenho, afortunadamente, conseguido esquecê-la sem maiores rebuliços. Não convém dizer quem é a dita cuja e nenhuma outra especificação - ela de fato nunca irá ler nada disso e eu, consequentemente, sou um passado meramente insignificante na vida dela. Hoje em dia vejo Some Distant Memory como uma música mais associada com a nostalgia. Pra ser sincero, nunca sequer chorei com ela, ainda que me remeta a tudo isso. Vale como recordação, de alguma memória distante. Mas não sei por que, sempre acho que há muito de Raul naquele final. Não acho que sou frio, mas sim neutro. E há uma certa sensação de neutralidade quando a escuto. Algo esquecido ali, na carreira do Electronic. Pouco popular. Pouco notório. Foi, passou e poucos viram... Ah, e como adoro o "see that girl? She's over there"... Como se eu estivesse apontando ali, ela, pra depois dizer "I don't need her, she don't care". E de fato, "I could be one in a million."

    Melhor Trecho:

    "It's so easy, why are you leaving?
    Is it just because I've grown afraid of you?
    I wish we were at the beginning
    It would be so good to be with you"




    Título: There Is a Light That Never Goes Out
    Intérprete: The Smiths
    Composição: Johnny Marr e Morrissey
    Álbum/Single: The Queen Is Dead (1986)

    Sobre o artista: Smiths! Outra banda que preciso confessar: não sou fã, mas gosto muito de diversos dos seus clássicos - será que isso me faria um fã? - e acho Morrissey um dos maiores letristas que a música britânica contemplou. Sua influência abrange desde o pop com artistas como Duran Duran, Pulp e Blur até o rock alternativo com Oasis, Belle and Sebastian e The Killers. E é um tanto verdade realmente que os Smiths, com apenas 4 álbuns ao total, provocou mais impacto que toda a carreira solo de quase 20 anos do Morrissey. Também é verdade, particularmente, que não gosto de algumas posturas e até mesmo do temperamento fúnebre e instável do Morrissey - embora muitas das suas canções tenham uma enorme relação comigo. Talvez o que não me agrade, seja o que não me agrada em diversas bandas alternativas: a aura preponderada e egocêntrica que muitas vezes se desenvolve em torno disso. A arrogante e desvirtuada mitificação! Com os Smiths felizmente isso não aconteceu de uma forma muito maléfica, apesar de Morrissey ser sim considerado um mito gerações pós gerações - e eu, rendo-me, concordando com méritos. Eles realmente fizeram por onde para serem vistos como superiores e uma das maiores contribuições à música até aqui. Já ouvi muitos comentários, inclusive, que o nosso Legião Urbana é quase uma cópia da imagem que Moz e Marr estabeleceram juntos no Reino Unido. É... O que posso dizer é que, muito do que há no indie, alternativo e pop atual, deve-se muito a estes rapazes. E como é linda músicas como The Boy With the Thorn in His Side, Heaven Knows I'm Miserable Now e Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me... E como nunca ninguém será tão áspero e dissecará a melancolia do ser humano tão arrojadamente - e tão fielmente - quanto Morrissey.

    Sobre a música: There is a light that never goes out... There is a light that never goes out... There is a light that never goes out... There is a light that never goes out... There is a light that never goes out... ...



    Melhor Trecho:

    "And if a double-decker bus
    Crashes into us
    To die by your side
    Such a heavenly way to die
    And if a ten-ton truck
    Kills the both of us
    To die by your side
    Well, the pleasure and the privilege is mine"




    Título: СлушатьBeing Boring
    Intérprete: Pet Shop Boys
    Composição: Chris Lowe e Neil Tennant
    Álbum/Single: Behaviour (1990)

    Sobre o artista: Todos sabem que sou ridiculamente suspeito pra falar do Chris e do Neil, né. Mas enfim... Acho eles não um dos maiores, mas um dos melhores duos ingleses e um dos mais criativos, inteligentes e estupendos atos da música pop. Se quiser comprovar isso, uma dica recente é ver a última turnê do álbum grudento Yes, a Pandeminoum Tour. Esteja certo que poucos fariam isso que eles fazem... E óbvio, isso não fica só por aí. Fundamental uns anos atrás pode sem problemas ser concebido - ao menos a meu ver - como um dos melhores e mais cerebrais álbuns políticos. Mas se você não gosta de misturar política com música - assim como eles contraditoriamente desaprovavam antes - temos Very para os mais extasiantes, Introspective para os mais extrovertidos ou Behaviour para os mais introvertidos. Pet Shop Boys é uma das bandas mais diversificadas e mutáveis que já tive o prazer de conhecer - sempre gosto de usar o exemplo de que, de um lado, temos Closer to Heaven, com a sua impura e depravada sexualidade pop, e do outro, Battleship Potemkin, clássico e erudita. Muitos dizem que isso vem das personalidades de cada um: Chris, mais esportista e descolado; Neil, mais acanhado e culto. Mas eu tenho uma grande suspeita de que ambos tem um pouco de cada um neles. Pet Shop Boys é um artista pra quem não se leva a sério, mas ainda assim se leva na realidade bastante a sério - se é que me entendem... Não acho que receberão as devidas congratulações que merecem com o tempo, mas que Neil e Chris fizeram uma das mais sólidas e consistentes obras na música, isso sim. Cada música, cada letra, cada significado, carinhosamente e inteligentemente expostos pelos dois. De fato, cara, música e, principalmente, o conceito por detrás dela, não tem como ficar melhor que isso... Simplesmente arte! Mas não leve esse último comentário como algo esnobe... Aliás, esnobe é o que os pop-fantásticos aqui menos são...

    Sobre a música: It's all about the video, man! #2



    Melhor Trecho:

    "Now I sit with different faces
    In rented rooms and foreign places
    All the people I was kissing
    Some are here and some are missing
    In the nineteen-nineties
    I never dreamt that I would get to be
    The creature that I always meant to be
    But I thought in spite of dreams
    You'd be sitting somewhere here with me"
  • TOP 100 SONGS OF MY 2000'S

    Янв 2 2010, 18:16 автор: SirNeilGlen

    My favourite listens of the first decade of the second millenium a.d.

    http://open.spotify.com/user/sirneilglen/playlist/2SAY0evILZ5R9hUbrmFoOC

    1. Radiohead - Paranoid Android
    2. Muse - New Born
    3. Elbow - One Day Like This
    4. Mew - The Zookeeper's Boy
    5. Lemon Jelly - Page One
    6. Radiohead - Idioteque
    7. Massive Attack - Teardrop
    8. Mr Scruff - Get A Move On
    9. The Strokes - Reptilia
    10. Arcade Fire - No Cars Go
    11. The Go! Team - Junior Kickstart
    12. Sufjan Stevens - Concerning the UFO sighting near Highland, Illinois
    13. Leonard Cohen - The Stranger Song
    14. Radiohead - Like Spinning Plates (Live)
    15. The Beatles - Help!
    16. The Flaming Lips - It Overtakes Me
    17. Muse - Knights Of Cydonia
    18. Sigur Ros - Hoppipola
    19. Mr Oizo - Flat Beat
    20. The Cure - The Lovecats
    21. Ralph Vaughan Williams - Fantasia On A Theme By Thomas Tallis
    22. Burial - Archangel
    23. Portishead - The Rip
    24. Keane - The Hamburg Song
    25. Mr Scruff - Fish
    26. The Beatles - Across The Universe
    27. Penguin Cafe Orchestra - Perpetuum Mobile
    28. The Flaming Lips - Yoshimi Battles The Pink Robots Pt.1
    29. Pink Floyd - Wish You Were Here
    30. Muse - Plugin Baby
    31. Regina Spektor - Pavlov's Daughter
    32. Mr Scruff - Shanty Town
    33. Jem - They
    34. The Postal Service - Such Great Heights
    35. M.I.A. - Pull Up The People
    36. Coldplay - Til Kingdom Come
    37. Bjork - Triumph Of A Heart
    38. Arcade Fire - Intervention
    39. Keane - Bedshaped
    40. Imogen Heap - Hide & Seek
    41. Elbow - Grounds For Divorce
    42. Air - Alpha Beta Gaga
    43. Pink Floyd - Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V)
    44. Jean Jacques Perrey & Luke Vibert - Frere Jacques
    45. The Beatles - I Want You (She's So Heavy)
    46. DeVotchKa - How It Ends
    47. Aphex Twin - Flim
    48. Moby - Porcelain
    49. Nujabes - Aruarian Dance
    50. Gonzales - Gogol
    51. Mike Oldfield - Tubular Bells II
    52. Julian Casablancas - River Of Brakelights
    53. Guiseppe Verdi - Nabucco (Chorus Of The Hebrew Slaves)
    54. Ratatat - Mirando
    55. Coldplay - Fix You
    56. Air - Alone In Kyoto
    57. Arcade Fire - Rebellion (Lies)
    58. Leonard Cohen - One Of Us Cannot Be Wrong
    59. Daft Punk - Aerodynamic
    60. Muse - Invincible
    61. ELO - Mr Blue Sky
    62. Claude Debussy - Claire De Lune
    63. Boards of Canada - Roygbiv
    64. Grandaddy - He's Simple, He's Dumb, He's The Pilot
    65. Sigur Ros - Staralfur
    66. Phatfish - There Is A Day
    67. Elbow - Powder Blue
    68. Snow Patrol - How To Be Dead
    69. Focus - Hocus Pocus
    70. The Prodigy - Out Of Space
    71. Edward Elgar - Cello Concerto in E Minor
    72. Bob Dylan - Don't Think Twice, It's All Right
    73. Paul Dixon - The Hill
    74. Bloc Party - Helicopter
    75. The Avalanches - Frontier Psychiatrist
    76. Gorillaz - Clint Eastwood
    77. Basement Jaxx - Plug It In
    78. Pixies - Allison
    79. Roots Manuva - Witness (1 Hope)
    80. Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next
    81. Blur - Sweet Song
    82. Dan Deacon - Pink Batman
    83. Willy Wonka & the Chocolate Factory - Pure Imagination
    84. The Shins - New Slang
    85. David Vandervelde - Son of Gold
    86. The Phoenix Foundation - Sea World
    87. Hard Knox - Fire Like This
    88. The Cinematic Orchestra - To Build A Home
    89. The Stone Roses - I Am The Resurrection
    90. The Animals - House Of The Rising Sun
    91. Joe Hisaishi - One Summer's Day
    92. Pet Shop Boys - The Sodom And Gomorrah Show
    93. Antonio Vivaldi - Et In Terra Pax
    94. Clinic - Family
    95. The Stranglers - Waltzinblack
    96. Sigur Ros - Untitled 4
    97. Aphex Twin - Windowlicker
    98. Coldplay - Don't Panic
    99. Badly Drawn Boy - Nothing's Going To Change Your Mind
    100. The Album Leaf - Over The Pond

    SPOTIFY (the one's that they have...obviously not Beatles or Floyd)
    http://open.spotify.com/user/sirneilglen/playlist/2SAY0evILZ5R9hUbrmFoOC
    if you don't have spotify, please message me and i'll send you an invite before your musical crime is caught by the internet police.
  • My Music Journey

    Янв 1 2010, 17:32 автор: Frakti

    Słyszeliście o tym aby bugi (błędy) mogły inspirować ? Owszem, mogą (informatyków szczególnie ) ;) Z okazji dziwacznego błędu, który dziś zagościł na moim profilu - zresetowania się licznika odsłuchań (ponoć naprawia się automatycznie po 24h, zobaczymy) - pomyślałem, że napiszę o mojej przygodzie z muzyką, pewnym Tworem, który pozwolił mi okiełznać chaos oraz co zyskałem stając się członkiem niezwykłej społeczności. Wszak już od jakiegoś czasu owa społeczność stała się częścią mojego życia, aczkolwiek można by rzec, że jestem raczej jej cichym obserwatorem. No ale... przejdźmy do meritum.
    Będzie pewno wiało nudą, znajdzie się też nieco specyficznego filozofowania Tomasza, ale będzie też śmiesznie, mroczno "i w ogóle" fajnie będzie, także zapraszam :P

    Część I – The Beginning (Lata '90, chaos)
    Nigdy nie byłem wielkim znawcą sceny muzycznej (aczkolwiek aktualnie staram się to zmienić). Nie wchodziłem w historię kapel, ich skład, w ogóle nie śledziłem ich poczynań. Problem nie tkwił w tym, że mnie to nie interesowało. Byłem młody, „chłonąłem” wszystko wokół, więc pewno by mnie zainteresowało, niestety warunki w „tamtych” czasach niezbyt pozwalały na zgłębianie tej wiedzy. Wieś, pomijam brak Internetu, który w Polsce stawiał dopiero pierwsze kroki (w ogóle to nie ten wiek!), jeden czarno-biały TV na kilku domowników, mentalność rodziców, którzy ciągle albo na roli albo przy domu coś grzebali. Kieszonkowe na jakieś publikacje ? Przez parę dobrych lat każdy grosz okładałem, oszczędzając na... komputer ;) Istny wiejski Alcatraz. I jak tu rozwijać swoje gusta muzyczne ?
    A jednak, byli bracia, którzy mieli dobry sprzęt grający, sporą kolekcję taśm MC (pamiętacie jeszcze co to ? :D), małą kolekcję płyt kompaktowych i to nie byle co: mogłem poznać piękno muzyki celtyckiej dzięki płytce The Voyager, Mike Oldfield'a, magię syntezatorów i muzyki elektronicznej czyli Marek Biliński ze swoim E≠mc², oczywiście nie mogło się obejść bez Equinoxe Jean-Michel Jarre'a. Mogłem także poczuć nieco muzyki progresywnej mianowicie The Division Bell, Pink Floydów, ale byłem jeszcze chyba zbyt młody, aby ona do mnie wtedy dotarła. Był niezwykły Vangelis z albumami Antarctica, Chariots Of Fire oczywiście genialna ścieżka dźwiękowa do Blade Runnera. Pamiętam jak dziś album Essential kapeli Yello, który mógłby być (o ile nie był) niezłym soundtrackiem do jakiegoś filmu gangsterskiego z lat 80-tych, muszę tutaj wspomnieć o kawałku (nota bene, z w/w płyty) СлушатьOh Yeah, którego ironiczny klimat można było odczuć w znanym Jingle Bells. Z jakiegoś powodu z Yello zawsze kojarzył mi się Scatman John (jak się później okazało, nie miał z nimi nic wspólnego), gość, który pokazał, że można wykorzystać własne niedoskonałości w perfekcyjny sposób. Dał mi wówczas sporo do myślenia. Pamiętacie fajną bajkę z '84 Niekończąca się opowieść oraz ścieżkę dźwiękową? Nie raz jeszcze można usłyszeć w radio znany kawałek СлушатьNever Ending Story artysty Limahl. Oczywiście było też trochę Queensów, ABBA, obecnie mniej znane Ultravox, Alphaville (Forever Young, Big In Japan znany bardziej w wykonaniu Guano Apes), Marillion z genialnym kawałkiem СлушатьKayleigh, chyba bardziej znany Starship z We Built This City (który swoją drogą niedawno w radio słyszałem) oraz wiele innych, których nazw już nie pamiętam.
    W końcu dostałem własny „sprzęt grający” - radio oraz odtwarzaczem taśm magnetofonowych. Długo się nim nie nacieszyłem, został mi on „skonfiskowany” i do dziś służy mamie jako wypełnienie ciszy w kuchni :)
    Niemniej, plotka o tym, że Tomasz posiadał coś grającego doszła aż do Świętego Mikołaja i w zamian za to, że byłem grzeczny dostałem parę kaset MC, niestety... Święty okazał się mieć kiepski gust. Większość z nich chyba nigdy nie przesłuchałem do końca. No ale, znalazła się też jedna kaseta, która mnie zaintrygowała, oczywiście w porównaniu z tym co wyżej wymieniłem nie było to nic ambitnego, niejeden tutaj pewno mnie zaraz wyśmieje jak powiem, że chodzi o The Kelly Family, folk/pop. Jest to o tyle ciekawe i warte wspomnienia, że wcześniej tylko się delektowałem muzyką, tak jak pisałem wcześniej, nie interesowałem się innymi dziełami artystów, których wtedy już poznałem natomiast po parokrotnym przesłuchaniu Almost Heaven miałem ochotę na więcej, a jako że do kasety dołączona była książeczka z wydrukowaną chyba całą dyskografią TKF, wiedziałem, że mają coś jeszcze na swoim koncie. Później, gdzieś, u kogoś rozpoznałem okładkę innego albumu TKF, oczywiście musiałem pożyczyć.
    Na antenie TVP2 pojawił się dosyć ciekawy program muzyczny – 30 ton, emitowana co tydzień lista przebojów w formie niepełnych teledysków na podstawie najbardziej sprzedających się albumów. Niestety mogłem oglądać tylko wtedy, gdy TV był wolny, a jak na złość nie był zbyt często. Niemniej to był dla mnie duży skok. Poznałem wiele kapel, głównie rockowych oraz popowych, ale nie tylko. Madonna z IMHO najlepszą jej płytką the ray of light, oraz genialnym utworem Frozen (do dziś pamiętam ten mroczny teledysk), Sting z po prostu rewelacyjnym kawałkiem СлушатьDesert Rose (gdybym miał robić osobiste TOP30 z pewnością by tam wylądował), Robbie Williams, Céline Dion, nasze Elektryczne Gitary z niezłymi tekstami Kuby Sienkiewicza, ale także Metallica, z klasykiem Nothing Else Matters, aczkolwiek przez długi czas nie przemawiał do mnie trash. Muszę tutaj też koniecznie wspomnieć o polskim chyba mało znanym (aczkolwiek starsze pokolenie zapewne dobrze go kojarzy ) artyście, mam na myśli Stan Borysa, z kolejną perełką Jaskółka uwięziona. Innym utworem, który bardzo dobrze pamiętam był fajny kawałek СлушатьSky (Sonique). No można by wymieniać dłuugo.
    W końcu dorobiłem się kompa, zacząłem kompletować perełki, swoją playlistę nazwałem jak na perełki przystało dosyć „słodko”, acz banalnie, mianowicie - mieszanka Wedla ;) Kupiłem swoją pierwszą płytę Europop, kapeli Eiffel 65 z samymi genialnymi utworami m.in. Too Much Heaven czy Living in a Bubble, no i oczywiście najbardziej znanym Blue.
    Nadszedł rok 2000, dostałem się do liceum. Nastał tzw. okres młodzieńczego buntu, rozpoczęła się moja przygoda z cięższymi brzmieniami. Ale o tym w następnej części...

    Część II – The Middle (Nowy wiek)
    Szkoła średnia – bunt, „szatanista”, klątwa Eddyego T.H., pierwszy poważny koncert ;)

    Nowa szkoła, nowe twarze, różne subkultury... zaczęło się od Łukasza („szatanista” jakby powiedziała niejedna babcia widząc gościa z czachą na koszulce) który zaraził mnie i jeszcze parę osób ostrą muzą.
    Od razu rzuciłem się na głęboką wodę: słuchało się głównie Cradle of Filth oraz Dimmu Borgir, ale krótko... niezrozumiały growling i tematyka mnie nie przekonały, aczkolwiek Spiritual Black Dimensions jest całkiem przyjemnym albumem, a teledysk Progenies of the Great Apocalypse po prostu wymiata (myślę tutaj o wersji ocenzurowanej, z mniejszą ilością keczapu, itd.) :) Spróbowałem czegoś trochę bardziej lajtowego mianowicie Iron Maiden. Pożyczyłem od kumpla kilka płytek, były to bodaj The Number of the Beast, The Killers oraz No Prayer For The Dying. Pierwsze wrażenie ? Nie spodobało mi się, zasnąłem sobie słuchając The Killers. Budzę się godzinkę później, muza dalej gra iii ?! I stwierdzam, że jest po prostu zajebista. Zakochałem się w tym co ludzie zdefiniowali jako (New Wave Of British Heavy Metal), czyżby Eddy (maskotka IM) miał coś z tym wspólnego ? :)
    Zakupiłem sobie kilka koszulek oraz płytek Ironów, cudowny Brave New World, później Fear Of The Dark oraz The X Factor, w którym głosu udzielił Blaze Bayley na szczęście syn marnotrawny, (:D) Dickinson wrócił do sfory i do dziś nas zadziwia swoim talentem. Kupiłem także koncertówkę A Real Live Dead One, ale Rock in Rio nic nie pobije.
    Ku memu wielkiemu zdziwieniu (nigdy tego nie puszczał) brat podsunął mi rewelacyjny album Abigail, King Diamond'a, artysty który ze swoimi oryginalnymi makijażami tworzy niezwykły klimat, ciężko mi sobie wyobrazić Diamonda bez makijażu, na jakimś metalowym evencie.
    Po dwóch/trzech latach, jak mi włosy podrosły babcie pod kościołem zaczęły patrzeć krzywo na mnie – klasyk, stałem się oficjalnie buntownikiem, „szatanistą”, ateistą i w ogóle najgorszym bydłem. Zdziwiła by się większość z tych ludzi, jakby wiedzieli, że (jak większość „metali”) nie urywałem głowy kotom, nie brałem udziału w czarnych mszach, nie rysowałem pentagramów na każdym słupie. Oczywiście były rockoteki, chociaż nie były ostro zakrapiane, nie kręciło mnie to.
    Rok 2003, razem z kolegą Damianem jedziemy na koncert Iron Maiden - Give me Ed.. 'til I'm Dead Tour '03 w Katowicach (Spodek). Będąc na płycie 30m od sceny słuchając i widząc do wyprawiają Dickinson z Harrisem oraz resztą bandy byłem w ciężkim szoku, do końca życia tego nie zapomnę (do dziś mam zachowany bilet). Na drugi dzień oczywiście nie umiałem wypowiedzieć ani słowa :)
    Damian podsunął mi coś nowego Keeper Of The Seven Keys grupy Helloween, z głosem Kiske. Byłem w niebo wzięty. Szkoda, że chłopaki nie umieli się dogadać i Kiske opuścił Helloween. W tym okresie spotkałem się z zawodem miłosnym, więc z metalem symfonicznym (gotyckim), który działa(ł) na mnie kojąco miałem również do czynienia, kapele Nightwish oraz Within Temptation często mi towarzyszyły.
    Tak naprawdę mimo krótkiego epizodu, nigdy nie uważałem się za „metalowca”. Często wracałem do starych, znanych perełek poznanych dzięki 30 tonom oraz (uwaga) Eurowizji, tak, dobrze wiem, że więcej w tym konkursie polityki aniżeli prawdziwej rywalizacji, niemniej czasami zdarzały się ciekawe pozycje takie jak kiczowate Lordi czy węgierski NOX z utworem Forogj Vilag. Na jednej z aukcji w mojej szkole, chyba na WOŚP wylicytowałem kasetę VHS Pink FloydLive at Pompei, chociaż znałem już Floydów nie wiedziałem czego się po niej spodziewać (w końcu eksperymentowali oni z dźwiękiem), więc wylicytowałem w ciemno. I wcale tego nie żałuję, zawartość kasety zaskoczyła mnie - pozytywnie ;)
    W końcu dotarł do mnie Internet, dzięki któremu zaczęła mnie interesować kultura celtycka, poznałem magię muzyki jaką tworzyła Loreena McKennitt w The Book of Secrets oraz The Mask and Mirror, zresztą każdy jej album jest po prostu genialny. Polski Shannon ze swą niezwykłą interpretacją bretońskiej pieśni Tri Martolod również zrobił na mnie ogromne wrażenie. W tym czasie usłyszałem o grupie Carrantuohill nota bene, pochodzącej z sąsiedniego miasta. W moje ręce wpadła ich płytka Inis. Zespół zaprosił do współpracy wielu znanych polskich artystów (m.in. A.M. Jopek, A. Lipicka, P. Kukiz, S. Sojka) tworząc przepiękną opowieść o Irlandii. Kiedyś w rozmowie bratowa wspomniała o niejakim Michael Flatley'u, gość jest ponoć najszybszym steperem na świecie, zaintrygowało mnie to dosyć, pogrzebałem trochę i odnalazłem musical pt. Lord of The Dance, obiecałem sobie że kiedyś się na owy wybiorę (ponoć do dziś Riverdance występuje, dosyć niedawno byli w Polsce, niestety nie mogłem się wybrać). Nie bez kozery o tym wspominam, muzyka, którą usłyszałem powodowała ciarki na moich plecach, ten efekt pozostał do dziś. Coś cudownego, przez cały czas jak słuchasz i oglądasz to co się dzieje na scenie zapominasz o smutku, niepowodzeniu, czy doznanych przykrościach. Lepszej „terapii” na dobre samopoczucie po prostu nie ma.

    Niemniej najlepsze było dopiero przede mną...

    Część III – The End (Drugi start, dziś)
    Studia – last but not least, pasja, progresja, Woodstock ;)

    Matura zdana, hell yea. Nadszedł okres przez niektórych postrzegany jako najlepszy w życiu, cóż... pewnie coś w tym jest. W ostatnim roku liceum i później przez parę lat z ekipą techników ekonomistów (skończyłem Ekonomik) chodziliśmy do pubu i na... dyskoteki, tak, tak... dobrze słyszycie, no co... Tomasz musiał się wyszaleć, wszak tyle lat wegetował :P Później się dowiedziałem od kolegi Artura, że to niby ode mnie zaczęły się wypady na dyski, interesujące. Żeby aspołeczna kreatura mogła zainicjować takie cóś ? Szok... a może cicha woda brzegi rwie ? Tiaa, czasami może i rwie, yea, yea... whatever.
    Więc bawiło się też przy prymitywnej techniawce, trance czy house, jak zwał tak zwał. Co jak co, ale myślę, że ta muzyka dobrze nastraja. Idealna nie tylko do zabawy ale też słuchania przy czynnościach wymagających dużej koncentracji i skupienia np. dla kierowców czy w pracy. Trance Cię nie rozproszy. Nie będę tutaj wymieniał wykonawców, jest tego od grona (nie wspominając o remixach i remixach remixów, itd.), a w sumie w przypadku techno/trance nigdy nie zwracałem uwagi na wykonawcę, aczkolwiek charakterystyczne remixy Benny Benassi'ego rozpoznam wszędzie. Wspomnę jedynie o jednym kawałku, który można by na siłę wepchnąć do pudełka pt. muzyka eksperymentalna, mowa tutaj o utworze Tracking, John Marks'a. Wypady na dyski miały też jeszcze inny aspekt, ale może tutaj nie będę go poruszał, niemniej epizod ten trwał relatywnie krótko. Teraz czasem (czyt. raz na ruski rok) się przejdę, odreagować.
    Oczywiście w międzyczasie nie porzuciłem ostrzejszych klimatów, broń Boże. Po roku (2006) nastąpiła drobna zmiana w trybie studiów, znów nowe twarze, znów problem z aklimatyzacją, eh. W pewnej grze on-line poznałem Alana – znawcę folku, średniowiecznych klimatów, ale ostrzejszych również – który na forum naszego „klanu” rzucił link do lasta, czemu wtedy nie zbadałem tego dokładniej ? Nie wiem.
    Dopiero w 2008 r. jakoś mnie pokusiło, aby spróbować. No i się zaczęła przygoda, która trwa do dziś. Uświadomiłem sobie, że w tym czego słuchałem, w moich zbiorach panuje kompletny chaos, pomijam brak tagów... w ogóle porzuciłem wedlowską mieszankę, zbyt dużo się nazbierało zwyczajnych kawałków. Dzięki lastowi zacząłem poszukiwać perełek. Natrafiłem na kilka ciekawych kapel takich jak mało znana Xera, asturiańska grupa grająca swego rodzaju elektroniczny folk, ze swoim magicznym albumem Lliendes oraz niedawno wydanym Tierra. Kolejnym gigantem okazała się Hevia, grająca też asturiański folk (ale bez elektroniki), na swoim koncie mają kilka ciekawych albumów, mój ulubiony Obsession. Tak naprawdę, to zaczęło się od utworu jaki gdzieś znalazłem mianowicie СлушатьBusindre Reel z albumu Tierra De Nadie. Innym niezwykłym artystą, którego znalazłem dzięki lastowi był Josh Groban, młody o niezwykłym głowie śpiewak operowy. Wspominałem o ciarkach ? You Raise Me Up (z przyjemnej płytki Closer), to kolejny, jeden z niewielu utworów, który działa na mnie niezwykle pozytywnie.
    Alan podsunął mi też parę ciekawych propozycji m.in. ostry kawałek Inis Mona kapeli Eluveitie - kolejny ciekawy mix, folk metal, nie wpadłbym na to że można połączyć z powodzeniem w taki sposób gatunki muzyczne, Faun (z cudnym kawałkiem Egil Saga) – pogan folk, ciekawy „średniowieczny” folk, ha... power metalowy Blind Guardian ze swoimi epickimi opowieściami, oraz parę innych.
    Muszę jeszcze wspomnieć o koncercie 20-lecia istnienia grupy Carrantuohill w Teatrze Ziemi Rybnickiej na jaki udało mi się szczęśliwym trafem załapać. Panowie zaprosili kilka znanych polskich osobistości, m.in. był Ernest Bryll, który z tego co kojarzę tłumaczył teksty pieśni (?) irlandzkich na potrzeby płyty Inis, o której już wspominałem. Była, niespodzianka, Jurek Owsiak, który dodatkowo nakręcał całą imprezę. Dodatkowo dostałem specjalną limitowaną płytę jubileuszową, nie przeznaczoną do dystrybucji.
    Koncert, za koncertem, super :) Znów z Damianem jedziemy na koncert Ironów, tym razem Somewere Back in Time World Tour '08 na Stadionie Gwardii w Warszawie, kilka ciekawostek: w supporcie córka Harrisa – Lauren Harris, pokazała pazurek, tego dnia Bruce Dickinson obchodził swoje 50-lat, musiał być w ciężkim szoku jak usłyszał 30-tysięcy mord śpiewających mu „100-lat”, sam koncert? Cóż... dłuugo go będę jeszcze wspominał. W supporcie dodatkowo wystąpiła polska grupa Made Of Hate, prezentując swój debiutancki album Bullet In Your Head, niestety, w trakcie koncertu padł im kocioł, na szczęście udało im się pożyczyć chyba od Ironów, dzięki czemu mogli dokończyć swój koncert.
    Krótko po tym jak stałem się lastowcem okazało się, że w grupie mamy konkretnego melomana, w dodatku utalentowanego, Michała. Nie kłamię jeśli nazwę go żywą encyklopedią. Michał podsunął mi naprawdę wiele, niemalże same rewelacje. Przede wszystkim projekt A.A. Lucassena Ayreon (dosyć ciekawą rock operę), w szczególności muszę wymienić albumy 01011001 (tzw. binarka) oraz The Human Equation, z dosłownie samymi perełkami. Ale oczywiście to nie wszystko, hmm... w sumie to musiałbym wymienić całą dyskografię Ayreona... :) Michałowi także zawdzięczam powolne, ale ważne, że w ogóle przekonanie się do trashu jaki wyprodukowała Metallica, oraz progresji The Gathering (nad Dream Theater jeszcze pracujem), do power metalu nie musiał mnie przekonywać, niemniej wskazał zajebistą kapelę Sonata Arctica.
    Wracając do Ayreona, cały koncept polegał na zaproszeniu różnych artystów, udział wzięło ich naprawdę wielu, i to nie byle kto. Zaczęliśmy badać tych mniej znanych, m.in. Marcelę Bovio (jedną z moich ulubionych wokalistek), co ciekawe Arjen stworzył pod Marcelę Stream of Passion, razem nagrali bardzo przyjemny album Embrance The Storm, wydane także zostało DVD z koncertem Live in the Real World – po prostu cudo. Kolejnym tworem sfory Marceli był album The Flame Within, nie muszę chyba mówić, że genialny.
    Razem z Michałem braliśmy udział w kilku ciekawych eventach, m.in. zaliczyliśmy dwa koncerty Beltaine (w Tychach oraz Imielinie) , Festiwal Sari w Żorach, oraz Przystanek Woodstock w Kostrzynie nad Odrą, który zgromadził ponoć pół miliona ludzi! Cóż, niestety z pewnych względów „organizacyjnych” nie udał nam się tak do końca ten PW, no ale zaliczyliśmy kilka szczególnych koncertów. Przede wszystkim magiczny koncert jaki dała atmasfera z Ukrainy (znów poczułem ciarki na plecach!), Clawfinger, Volbeat czy DUBSKA. W sumie fajnie było, śmiesznie momentami, aczkolwiek do pociągu woodstockowego już nigdy nie wsiądę, na Woods lepiej jechać czymś innym, lub chociaż inną linią. Tydzień po Woodstocku leczyłem jeszcze gardło :)
    Działo się trochę, działo... ale z pewnością to dopiero początek...

    Część VI – The Hidden Chapter – (Jutro?)
    Przyszłość – więcej Woodstocka, więcej koncertów, więcej kolekcji

    Co będzie jutro ? Nie wiem, niestety nie jestem potomkiem Nostradamusa. Ale wiem jedno, chciałbym i będę do tego dążył, aby pomnażać swoją kolekcję płyt CD/DVD, szczególnie limited edition oraz kolekcjonerskich, większość z albumów które wymieniłem widnieją na mojej „liście życzeń”.
    Koncerty, koncerty i jeszcze raz koncerty... mimo że niezwykle kosztowne, wielokrotnie przewyższają koszt jednej płyty, warte są świeczki. Takich wrażeń nigdy nie doświadczysz oglądając jakąś koncertówkę... nigdy. Woodstock ? To nie tylko festiwal muzyczny, to coś więcej... nie wiem jak to opisać, to trzeba po prostu przeżyć i poczuć. Jak powiedział Kuba z komedii Chłopaki nie płaczą:
    „I o to chodzi, trzeba kolekcjonować mocne wrażenia.”
    Muzyka już od dawna stała się dla mnie jak druga połówka; sprawia, że mam się po co uśmiechać, wspiera mnie w ciężkich momentach, podnosi na duchu, uświadamia, że warto żyć pełną piersią i nie przejmować się pierdołami. Nie wiem co bym bez Niej zrobił. Nie mam zamiaru zrywać takiego związku. Amen! ;)


    Wiele rzeczy z powodu wycieków pamięci inne z lenistwa pominąłem, niemniej jak coś się przypomni lub zachce to dziennik nie omieszkam zaktualizować. Natomiast to co się dziać będzie po 1 stycznia 2010 zapewne wyląduje w innym wpisie za jakieś hmm... X lat, ew. jak znów pojawi się jakaś nietypowa inspiracja.

    Ostatnia aktualizacja: 10 styczeń 2010 r.
  • Year in Review 2009

    Янв 1 2010, 7:39 автор: TreeHandThingy

    Top Ten Artists:

    1. Iona - 628 Plays
    I kinda danced around getting into them, but something finally convinced me to take the plunge. The lyrics sometimes reek of ultra-christian cheese and are often times just prayers themselves, the music is adventurous, eventful, ethereal, and always engaging. Joanne Hogg has a tremendous voice, and the musicianship is phenomenal. Too much to love from this celtic-prog-new age group.

    2. Ulver - 524 Plays
    Who doesn't love Ulver? If I had to make a list of the most influential artists in my creative life, these guys would top it. So much is happening in their music, and thanks to the mostly subtle approach they take, there's always more to look into. Unless it's СлушатьOperator, then its an onslaught of aural intensity, and must be listened to full blast. If any song was to destroy my eardrums, I'd want it to be that one.

    3. Franz Liszt - 404 Plays
    The guy was a rock-star in his day. Women flocked to see him perform with ridiculous skill, and would ask for locks of his hair as souvenirs. He was a showman, sure, but I feel its unfair that people label him as all flair. There's a beauty in his work. It's his own, and he strove above all (its the way he taught) to be an expressionist, and not just a spectacle. His later life-work is some of the most traumatizing solo piano work I've heard. He's also become something of an idol to me.

    4. Devin Townsend - 402 Plays
    How can anyone hate this guy? I know I'm preaching to a choir of zero, but I read a fan review that said Devy is the reviewers least favorite personality next to Steven Wilson, which is strange. Devy is a chill guy, really cool, has an original sense of humor, and does look at his music as achieving some sort higher purpose that transcends art. He is passionate about what he does, but it's all from the heart. You might not like his music, fine, but how can you listen to his music and decided that you hate him? But yeah, Ki is a grower, but its been slowly revealing itself, and Addicted is, well, a lot of fun, even if it doesn't have tremendous lasting power.

    T-5. Tim Hecker - 331 Plays
    Great sleeping and walking music. It's very understated stuff, sometimes becoming so obscured by its technique that it takes quite a bit of effort to discern, but it's entirely worth it. There are so many people that try to do electronic and ambient stuff, but most of them just throw together cheesy synth riffs and boring song structures, complete with terrible mixes and cheap effects. Hecker understands the balance of mood and melody, and he grasps better than anyone I know the power of glitch. It can work as Background music, but it'd get lost in the shuffle of the day. It has to be listened to attentively to be appreciated. Which is why I guess I don't get as much sleep as I'd like.

    T-5. Edvard Grieg - 331 Plays
    His lyric pieces almost seem like they need to be expanded. Some of them are really good, and then, some of them are astoundingly fully realized (March of the Trolls is one that springs to mind). But above all, the 3rd movement of his Piano Concerto in A Minor has this element to it. I don't know what it is, but I feel like it was written for me. I can't explain it any other way, but I've adopted it as my leitmotif, if you will. It has the bittersweet-triumph quality to it; part glorious, part sacrificial. It's the music my dreams are made of.

    7. Woven Hand - 300 Plays
    Saw them live in October, which rejuvenated my interest, although I can't say my interest ever truly waned. But I did get Mosaic on Vinyl, which is pretty cool. One thing I learned to appreciate is that in his alt-country approach, he reveals mother nature in his works. So many acts fail to ground their music in something real, and he's found an almost mystic connection to the roots of the land. I guess drawing on Native American music will do that.

    8. 16 Horsepower - 276 Plays
    Read Above, but just add the adjective "rockin' " next to every noun, and you get the idea.

    9. Camille Saint-Saëns - 273 Plays
    Ah, Danse Macabre, to the graveyard! Raise up the skeletons, summon the witches, and howl at the moon! Seriously, this is like Golden-Age era Disney magical. You know, when Disney did shorts rather than feature-length films? The good stuff? I'm surprised the never did this one. (They did do the afformentioned "March of the Trolls" by Grieg, though, so I guess it's all good).

    10. Electric Light Orchestra - 243 Plays
    They take their poppy-prog rock with their small orchestra, and they write probably the most infectious tunes. Seriously, every song on the double-LP Out of the Blue could have been a hit if it weren't for over-saturation. The lyrics are almost always laughable, but the music has an excitement that reaches beyond the limits of my imagination. Not a whole lot of substance, but it's always something I will sing-a-long to if I ever hear it on the radio.

    The Next Ten:

    11. Jackson Browne - 220 Plays
    What is with me finding music this year that all seems to be a window into myself? And I don't mean I just "relate" to it, but I'd be damned if he didn't have me in mind when writing Late For The Sky.

    12. Mostly Autumn - 199 Plays
    On the strength of one song, Passengers, these guys have inspired me in many ways. The rest gets a bit tiresome, but not to the point of annoyance.

    13. Primordial - 185 Plays
    Nothing new. Still a great band. Maybe we'll see something new soon, though they've been touring a lot.

    14. Slim Cessna's Auto Club - 183 Plays
    Like a lesser Jay Munly, but it's always fun to play every now and then.

    15. Drudkh - 182 Plays
    Microcosmos might just be my album of the year.

    16. Faith No More - 179 Plays
    Maybe the recent regrouping will inspire a new album? Mike Patton is clearly still in the business of making great music, so to say I'd be excited would be a huge understatement.

    17. Mike Oldfield - 176 Plays
    Like Primordial: nothing new, still amazing.

    18. Antonin Dvorak - 171 Plays
    Oh, he wrote tone poems, too? Yes, indeed!

    19. Rush - 170 Plays
    How A Farewell To Kings eluded me for so long, I do not know.

    20. Jay Munly - 169 Plays
    He has a new band together, and the pre-release press is whetting my appetite. Let's see this through already!

    Top Ten Albums

    1. Iona - Open Sky - 281 Plays
    This album has a special place in my heart. There are no gimmicks here. The cheese of their previous albums are gone, and what's left is the work of transcendental genius. It takes me to a lonely shore waiting in the night, an I'm gazing over the sea, watching the waves crash against the rocks, counting the stars glimmering faintly in the sky, and finding peace at last. I'm often left speechless when the album concludes.

    2. Iona - Beyond These Shores - 189 Plays
    Obviously a very good record in it's own right, but it just pales in comparison to Open Sky. It's more straight-forward, which I feel brings it down. But then СлушатьMurlough Bay plays, and I am reminded about just how special this band is, and the cathartic power the band has.

    3. Slim Cessna's Auto Club The Bloudy Tenent Truth Peace - 183 Plays
    As I said before, it's practically Jay Munly-lite. Slim writes some catchy tunes of equal grimness, but it lacks the cohesion of Munly's best stuff. Slim's still infectious, and it's always a good time.

    4. Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet - 168 Plays
    Honestly, I don't even know what the middle third of the album is like. I usually listen to the first third (or last third just to keep my stats in check, because I sometimes care too much), basking in it, but since I like to fall asleep to it, I rarely get to actually hear those middle tracks. I guess there's more to discover, then!

    5. Mostly Autumn - Passengers - 167 Plays
    Like I said above, it's the title track that carries the album. There is some other good stuff on here, and Distant Train can sometimes cross into "great", but some of it feels a bit too pedestrian. Nice folky flavors, of course. Side-note: I feel like I'm being harsh on any album that isn't Open Sky now.

    6. Tim Hecker - Radio Amor - 163 Plays
    For some reason, the album reminds of of the city of Nashville. It has this nostalgic-feel to it that not always pretty, but always real. Again, Hecker demonstrates his mastery of sound, even if it ends a bit too short. It's a bit more minimalistic, but in a theme and variations sort-of-way that keeps me listening.

    7. Iona - Journey into the Mourn - 158 Plays
    This is the middle ground between the two albums of theirs above, and again, it's the more straight-forward stuff which feels tacky and bland. But it also has it's own Murlough Bay in СлушатьLindisfarne as well as the equally impressive title track.

    8. Camille Saint-Saëns - Tone Poems - 153 Plays
    Not really an album, but a collection. Still, these are creative, imaginative works that are largely forgotten by history. His music has this care-free touch to it that is a nice breath of fresh air from the overwhelming grip his peers demanded.

    9. Franz Liszt - Hungarian Rhapsodies - 151 Plays
    I can't decide what's more impressive: how ridiculously talented anyone must be to play these, or how Liszt was able to compose such fantastic pieces without ever falling into pretension. Never a dull moment. We all know the famous 2nd one, but the rest all have their merits. It's almost intimidating knowing just how much my own skills compare to his.

    10. Pyotr Tchaikovsky - The Nutcracker - 147 plays.
    We all know this from Fantasia, and if not, we know the various dances from all sorts of holiday tributes and commercials. Still, there's value to these, and the lesser known movements carry their own charm as well. It's all very colorful, which is always a welcome.

    Top Ten Tracks (max 2 per artist):

    T-1. Iona - СлушатьSongs Of Ascent (Part 1) - 32 Plays
    The whole album seemed to build towards this moment or absolute bliss. Joanne Hogg's voice is unleashed, and the summit or beauty is reached. It captures the entire album in just a few moments, and when it's gone, it gives you a chance to recover from it's glory.

    T-1. Iona - СлушатьFriendship's Door - 32 Plays
    Despite it's corny name, the songs lyrics are incredible. The music is very meditative, but retains the ethereal quality left by Songs of Ascent, and indeed the rest of the album. What a great closer from one of my favorite albums.

    3. Camille Saint-Saëns - Danse Macabre, Op. 40 - 27 Plays
    If Garm was still with Arcturus, I could seem them doing a fantastic job of covering this.

    4. Camille Saint-Saëns - Phaéton, Op. 39 - 25 Plays
    This sounds an awful lot like Dvorak, and that's fine by me. It's actually rather similar to Danse Macabre, minus the waltz, and perhaps more contained, but it never loses it's appeal, and has a truly moving string section.

    T-5. Mostly Autumn - Passengers - 20 Plays
    It's a very pretty song, with a powerful chorus. I don't usually care for the verse-chorus structure, but it works here. I also want to do a claymation short that uses this as it's soundtrack and draws its plot from its lyrics. Heather Findlay has a lovely voice.

    T-5 Franz Liszt - Hungarian Rhapsody No. 2 in C sharp minor - 20 Plays
    Yes, this is that one. The one from the Tom and Jerry short. And yes, is amazing. It's become my favorite classical work, rewarding on every musical level. It's technical demands are outrageous (it's used to separate the boys from the men when it comes to classically-trained pianist), but it never reaches the point of being for its own sake. Liszt was a genius, for sure.

    7. Mostly Autumn - Distant Train - 19 Plays
    Sometimes the production gets to me, but usually, I'm just carried away by the guitar. Yes, its all about the guitar. It's not a shred-fest, though. It's actually rather laid-back, yet still very moving. Good follow-up to "Passengers".

    T-8. Tim Hecker - СлушатьThe Star Compass - 18 Plays
    I'm actually surprised it's this one that makes the list. It's good, for sure. It sounds very rainy and dreary. Not the best from the album. I'd have to go with СлушатьSpectral for that one.

    T-8. Ulver - СлушатьOperator - 18 Plays
    Absolute Chaos. This is something which is missing from some much music. This full embrace of onslaught. It never lets up. The drums are relentless, the whatever-that-horn-or-siren-thing berates until it leaves you a bloody pulp, the lyrics are desperate, the singing is maddening. There are no words for the mayhem. Can't...get...enough.

    T-8. Slim Cessna's Auto Club - СлушатьHe, Roger Williams - 18 Plays
    This is an ode to the founder the "first baptist church in America!". I don't know if it's ironic, semi-ironic, or entirely genuine, but, quite frankly, I don't think it matters. He's got a soul! This song has a soul!

    Complete Stat breakdown:

    Weekly Winners:

    Jan 4, 2009: Arcturus
    Jan 11, 2009: Iona
    Jan 18, 2009: Ulver
    Jan 25, 2009: Franz Liszt
    Feb 1, 2009: Edvard Grieg
    Feb 8, 2009: Edvard Grieg
    Feb 15, 2009: Electric Light Orchestra
    Feb 22, 2009: Edvard Grieg
    Mar 1, 2009: Slim Cessna's Auto Club
    Mar 8, 2009: Electric Light Orchestra
    Mar 15, 2009: Pyotr Ilyich Tchaikovsky
    Mar 22, 2009: Electric Light Orchestra
    Mar 29, 2009: Ulver
    Apr 5, 2009: Franz Liszt
    Apr 12, 2009: Devin Townsend
    Apr 19, 2009: Mike Oldfield
    Apr 26, 2009: Antonin Dvorak
    May 3, 2009: Iona
    May 10, 2009: Iona
    May 17, 2009: Slim Cessna's Auto Club
    May 24, 2009: Barry Ryan
    May 31, 2009: Iona
    June 7, 2009: Camille Saint-Saëns
    June 14, 2009: Camille Saint-Saëns
    June 21, 2009: Mostly Autumn
    June 28, 2009: Woven Hand
    July 5, 2009: Savatage, Mostly Autumn
    July 12, 2009: Mostly Autumn
    July 19, 2009: Mostly Autumn
    July 26, 2009: Franz Liszt
    Aug 2, 2009: Franz Liszt
    Aug 9, 2009: Ulver
    Aug 16, 2009: Charlie Daniels Band
    Aug 23, 2009: Tim Hecker
    Sept 6, 2009: Ulver
    Sept 13, 2009: Steve Vai
    Sept 20, 2009: Eagles
    Sept 27, 2009: Edvard Grieg
    Oct 4, 2009: Tool
    Oct 11, 2009: Ulver
    Oct 18, 2009: Woven Hand
    Oct 25, 2009: Ulver
    Nov 1, 2009: Tim Hecker
    Nov 8, 2009: 16 Horsepower
    Nov 15, 2009: Iona
    Nov 22, 2009: Ulver
    Nov 29, 2009: Woven Hand
    Dec 6, 2009: Tim Hecker
    Dec 13, 2009: Tim Hecker
    Dec 20, 2009: Devin Townsend
    Dec 27, 2009: Ulver

    Total Weekly Wins:

    Ulver - 8
    Iona - 5
    Tim Hecker - 4
    Mostly Autumn - 4
    Franz Liszt - 4
    Edvard Grieg - 3
    Woven Hand - 3
    Electric Light Orchestra - 3
    Camille Saint-Saëns - 2
    Devin Townsend - 2
    Slim Cessna's Auto Club - 2
    Mike Oldfield - 1
    16 Horsepower - 1
    Tool - 1
    Barry Ryan - 1
    Eagles - 1
    Savatage - 1
    Charlie Daniels Band - 1
    Steve Vai - 1
    Antonin Dvorak - 1
    Arcturus - 1

    Most Consecutive Weekly Wins:
    Mostly Autumn - 3

    Most Artists in a Week:
    66 - Sept 27, 2009

    Most Artist Plays:
    55 - Ulver (Nov 22, 2009), Tim Hecker (Dec 6, 2009)

    Total Top Ten Appearances:

    Iona - 32
    Ulver - 28
    Franz Liszt - 24
    Devin Townsend - 21
    Camille Saint-Saëns - 16
    Edvard Grieg - 16
    Electric Light Orchestra - 15
    16 Horsepower - 15
    Woven Hand - 15
    Jay Munly - 14
    Tim Hecker - 11
    Jackson Browne - 11
    Slim Cessna's Auto Club - 10
    Mostly Autumn - 10
    Neurosis - 10
    Tool - 10
    Antonin Dvorak - 8
    Bohren & der Club of Gore - 8
    Arcturus - 8
    Queensryche - 8
    Raison d'être - 8
    Mike Oldfield - 8
    Primordial - 8
    Pyotr Ilyich Tchaikovsky - 7
    Barry Ryan - 7
    Drudkh - 7
    Faith No More - 7
    Strapping Young Lad - 6
    Oregon - 6
    Rush - 6
    Shadow Gallery - 6
    Fates Warning - 6
    Alabama - 6
    Swans - 6
    Rik Emmett - 5
    Dälek - 5
    Mechanical Poet - 5
    Dream Theater - 5
    Sigh - 5
    Pain of Salvation - 5
    Mr. Bungle - 4
    Ved Buens Ende - 4
    Atheist - 4
    The Nitty Gritty Dirt Band - 4
    OSI - 3
    Type O Negative - 3
    Mundanus Imperium - 3
    Maurice Ravel - 3
    Talib Kweli - 3
    Steve Vai - 3
    Eagles - 3
    Yngwie Malmsteen - 3
    Ridge Runner - 3
    Johannes Brahms - 3
    Savatage - 3
    Nektar - 3
    Breaks Co-op - 3
    Billy Joel - 3
    Garth Brooks - 3
    Miriam Stockley - 3
    Charlie Daniels - 3
    Frederic Chopin - 2
    Virus - 2
    Kamelot - 2
    Elend - 2
    Opeth - 2
    Dark Angel - 2
    Emperor - 2
    Sonata Arctica - 2
    The Kovenant - 2
    Fleurety - 2
    Felix Mendelssohn - 2
    Mike Patton - 2
    Modest Petrovich Mussorgsky - 2
    Jeff Buckley - 2
    Moonsorrow - 2
    Porcupine Tree - 2
    Triumph - 2
    Duke Ellington - 2
    Fantomas - 2
    Gabriel Faure - 1
    Big & Rich - 1
    DIablo Swing Orchestra - 1
    Axamenta - 1
    Alamaailman Vasarat - 1
    César Franck - 1
    Tarbox Ramblers - 1
    Katatonia - 1
    Soundgarden - 1
    Tomahawk - 1
    Tenhi - 1
    Van Morrison - 1
    Marty Robbins - 1
    Journey - 1
    Keiko Matsui - 1
    Coil - 1
    Steve Martin - 1
    Therion - 1
    Gojira - 1
    Montgomery Gentry - 1
    Conception - 1
    Exoskeleton - 1
    maudlin of the Well - 1
    Marty Friedman - 1
    Symphony X - 1
    Ayreon - 1
    Iron Maiden - 1
    Restless Heart - 1
    Dr. Octagon - 1
    Gioacchino Rossini - 1
    Robert Schumann - 1
    Boston - 1
    Hayes Carll - 1
    Wishbone Ash - 1
    Jimmy Eat World - 1
    Candlemass - 1
    Talib Kweli - 1
    16 Horsepower - 1
    Green Carnation - 1
    Tim and Eric - 1

    Album of the Week:

    Jan 4, 2009: Arcturus - Aspera Hiems Symfonia
    Jan 11, 2009: Iona - Open Sky
    Jan 18, 2009: Restless Heart - Big Dreams In A Small Town
    Jan 25, 2009: Franz Liszt - Hungarian Rhapsodies
    Feb 1, 2009: Edvard Grieg - Lyric Pieces Op. 54
    Feb 8, 2009: Edvard Grieg - Lyric Pieces Op. 54
    Feb 15, 2009: Electric Light Orchestra - Out of the Blue
    Feb 22, 2009: Edvard Grieg - Peer Gynt Suites
    Mar 1, 2009: Slim Cessna's Auto Club - The Bloudy Tenent Truth Peace
    Mar 8, 2009: Electric Light Orchestra - Out of the Blue
    Mar 15, 2009: Pyotr Ilyich Tchaikovsky - The Nutcracker
    Mar 22, 2009: Electric Light Orchestra - Out of the Blue
    Mar 29, 2009: Iona - Open Sky
    Apr 4, 2009: Pyotr Ilyich Tchaikovsky - The Nutcracker
    Apr 12, 2009: Devin Townsend - Ki
    Apr 19, 2009: Mike Oldfield - The Songs of Distant Earth
    Apr 26, 2009: Electric Light Orchestra - Out of the Blue
    May 3, 2009: Iona - Beyond These Shores
    May 10, 2009: Iona - Beyond These Shores
    May 17, 2009: Slim Cessna's Auto Club - The Bloudy Tenent Truth Peace
    May 24, 2009: Barry Ryan - Sings Paul Ryan
    May 31, 2009: Iona - Open Sky
    June 7, 2009: Ulver - Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell
    June 14, 2009: Woven Hand - Ten Stones
    June 21, 2009: Mostly Autumn - Passengers
    June 28, 2009: Faith No More - Angel Dust
    July 5, 2009: Savatage - Hall of the Mountain King, Mostly Autumn - Passengers
    July 12, 2009: Mostly Autumn - Passengers
    July 19, 2009: Mostly Autumn - Passengers
    July 26, 2009: Porcupine Tree - Deadwing, Dälek - Absence, Rik Emmett - The Spiral Notebook
    Aug 2, 2009: Franz Liszt - Les Années De Pélerinage
    Aug 9, 2009: Mostly Autumn - The V Shows
    Aug 16, 2009: Charlie Daniels Band - Full Moon
    Aug, 23, 2009: Tim Hecker - Radio Amor
    Aug, 23, 2009: Iona - Journey Into the Morn
    Sept 6, 2009: Oregon - Out of the Woods
    Sept 13, 2009: Shadow Gallery - Room V
    Sep 20, 2009: The Eagles - Hotel California
    Sept 27, 2009: Pyotr Ilyich Tchaikovsky - The Nutcracker
    Oct 4, 2009: Miriam Stockley - Miriam
    Oct 11, 2009: Ulver - Blood Inside
    Oct 18, 2009: Woven Hand - Mosaic
    Oct 25, 2009: Woven Hand - Mosaic
    Nov 1, 2009: Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
    Nov 8, 2009: Miriam Stockley - Miriam, Breaks Co-Op - The Sound Inside, Gabriel Faure - 13 Nocturnes, Katatonia - Tonight's Decision, Diablo Swing Orchestra - The Butcher's Ballroom
    Nov 15, 2009: Tim Hecker - Harmonoy in Ultraviolet
    Nov 22, 2009: Ulver - Themes From William Blake's The Marriage of Heaven and Hell
    Nov 29. 2009: Woven Hand - Mosaic
    Dec 6, 2009: Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
    Dec 13, 2009: Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
    Dec 20, 2009: Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet
    Dec 27, 2009: Ulver - Shadows of the Sun

    Most Consecutive Album Wins:
    3 - Mostly Autumn - Passengers, Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet

    Most Overall Album Wins:
    5 - Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet

    Most Album Plays:
    45 - Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet (Dec 6, 2009)

    Song of the Week (Minimum 2 plays, no more than one tie):

    Feb 22, 2009: Edvard Grieg - Shepherd Boy
    Mar 1, 2009: Slim Cessna's Auto Club - He, Roger Williams
    Mar 8, 2009: Slim Cessna's Auto Club - Providence, New Jersey, Slim Cessna's Auto Club - He, Roger Williams
    Mar 22, 2009: Electric Light Orchestra - Wild West Hero
    Apr 19, 2009: Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray
    May 10, 2009: Iona - Murlough Bay
    June 7, 2009: Billy Joel - Movin' Out (Anthony's Song)
    June 28, 2009: Camille Saint-Saëns - Danse Macabre, Camille Saint-Saëns - Phaéton
    July 12, 2009: Drudkh - Ars Poetica
    Aug 9, 2009: Neurosis - The Eye of Every Storm
    Sept, 20, 2009: Iona - Lindisfarne
    Nov 1, 2009: Neurosis - Aeon
    Nov 8, 2009: 16 Horsepower - Hutterite Mile
    Nov 22, 2009: Devin Townsend - Numbered!, Devin Townsend - The Way Home!
    Dec 20, 2009: Nektar - Remember the Future: Part II

    Most Track WIns:
    2 - Slim Cessna's Auto Club - He, Roger Williams

    Most Total Track Plays:
    569 - Sept 27, 2009

    Most Single Track Plays:
    4 - Iona - Murlough Bay, Drudkh - Ars Poetica, Iona - Lindisfarne, Nektar - Remember the Future: Part II

    No. 1 Singles:

    Slim Cessna's Auto Club - 3
    Iona - 2
    Camille Saint-Saëns - 2
    Neurosis - 2
    Devin Townsend - 2
    Edvard Grieg - 1
    Drudkh - 1
    16 Horsepower - 1
    Billy Joel - 1
    Nektar - 1
    Fates Warning - 1
    Electric Light Orchestra - 1